Search This Blog

Friday, August 5, 2011

அம்பையின்-" பயங்கள்"

அம்பை வரலாற்றில் எம்.ஏ பட்டமும் அமெரிக்கன் ஸ்டடிஸில் முனைவர் பட்டமும் பெற்றவர். தமிழ் ,ஆங்கிலம், இந்தி மற்றும் கன்னடத்தில் புலமை பெற்றவர் . இவரது இயற்பெயர் சீ.எஸ் லெட்சுமி என்பது. பிறந்தது கோயம்புத்தூரில் வருடம் 1944. The Economic and Political Weekly, The Times Of India ,Free Press Bulletin ,The Hindu - எழுதி வருகிறார். Sparrow என்ற அமைப்பின் இயக்குநர். 'தங்கராஜ் எங்கே 'சிறுவர் திரைப்படத்திற்கு வசனம் எழுதியுள்ளார் . 'முதல் அத்தியாயம்' என்ற சிறுகதையைத் திரைபடமாகத் தயாரித்துள்ளார். சிறகுகள் முறியும், வீட்டின் மூலையில் ஒரு சமையல் அறை, காட்டில் ஒரு மான் ,அந்தி மாலை ஆகியன இவருடைய புகழ் பெற்ற படைப்புகளில் சில.

அவருடைய சிறுகதைத் தொகுப்பில் உள்ள நாடகம் "பயங்கள்" என்ற தலைப்பிலானது, அது பற்றி...

மூன்றே கதாபாத்திரங்கள், அஞ்சலி, மனோகர் மற்றும் சேகர். மிக வித்தியாசமான கதைக்களன், கதாநாயகி அஞ்சலியின் கணவன் மனோ impotent அதாவது ஆண்மையற்றவன் , அஞ்சலி திருமணத்துக்கு முன்பே சேகர் என்ற மணமான நபருடன் தொடர்பு கொண்டிருந்த பெண், இவர்களை மட்டுமே சுற்றி நகர்கிறது நாடகம்.

துவக்கக் காட்சியே அன்றிரவும் தன்னுடைய இயலாமையை இயம்பும் ஒன்றாகிப் போனது பற்றின ஆதங்கத்தில் மனோவும், அவனைத் தேற்றும் விதமாக பேசும் அஞ்சலியுமாக விரிகிறது. அவ்வாறான சந்தர்ப்பத்தில் எத்தகைய தோல்வி மனப்பான்மையும், கோபமும் ஒரு ஆணின் மனதில் மேலோங்கியிருக்கும் என்று அழகாகச் சித்தரிக்கின்றார் அம்பை. அதே சமயத்தில் குரூரம் தெரிக்கும் வார்த்தைகளால் அஞ்சலியைக் காயப்படுத்தவும் அவன் தவறவில்லை. தன்னால் அவளுக்குத் தரவியலாத இன்பங்களை, காதலன் சேகரிடம் அவள் அனுபவித்திருப்பாளோ என்ற எரிச்சலும் குற்றணர்வும் கொண்டு பொங்குகின்றான் மனோ. அவன் சமாதானம் அடையும் விதமாக ,எப்போதும் விளையாடும் ,பாதிரியார்--- பாவ மன்னிப்புக் கோர வரும் பெண் ,என்ற பாத்திரங்களோடான கற்பனை விளையாட்டை இருவரும் விளையாடுகிறார்கள். விளையாட்டின் ஊடாகவே இருவரின் மனோபாவங்களை வாசகர்களுக்குத் தெரிவிக்கின்றார் அம்பை.

தற்கொலை செய்து கொள்ளக் கூடத்தெரியாத அப்பாவியான மனோவும், சாக வழிகளும் வாழ்வில் துயரங்களும் இருந்த போதிலும் வாழ விரும்பின அஞ்சலியுமாக அவர்கள் கடந்த காலம் நம் கண் முன் விரிகிறது. ஊடாகவே மனோவின் தாய் பற்றின குறிப்பும் வருகிறது...அவளுடைய அரூபமான இருப்பு மனோவை எத்துணை தூரம் ஆட்டிப் படைக்கின்றது என்று வாசகனுக்குச் சொல்லும் விதமாக. மனோ மன நல மருத்துவர் ஒருவரிடம் சிகிச்சை எடுத்துக் கொள்ளும் தகவலும் உள்ளது.

இரண்டாவது காட்சியில் அஞ்சலியின் முன்னாள் காதலன், தனக்கு வரவிருந்த உயர் பதவிக்கு அவளால் ஏதும் தடை வந்து விடுமோ என்ற பயத்தில் அஞ்சலியை உதறின சேகர்..அவளைத் தேடி வருகிறான்..இயல்பாக அவனை வரவேற்று உபசரிக்கிறாள் அஞ்சலி. அவள் கணவன் ஆண்மையற்றவன் என்பதை அறிந்து கொண்டதோடு ,அவளிடம் மீண்டும் ஓர் உறவை வேண்டி வந்திருக்கிறான் என்பதை அறிந்தும் அழகாக நிலைமையை எதிர்கொள்கிறாள் அஞ்சலி. ஓர் சின்னப் பெண்ணின் கதையைச்சொல்வதாக ஆரம்பித்து , வாசகனுக்குத் தன் இளம் பிராயம் பற்றி சொல்வதோடு... அன்பு, காதல் போன்றவை குறித்த தன்னுடைய நிலைப்பாட்டை தெளிவாக, பதட்டமில்லா வார்த்தைகளில் சேகருக்குத் தெரிவிக்கின்றாள் . கடைசியாக தான் அவனுடன் சிநேகமாக இருப்பதில் எந்தத் தடையும் இல்லை என்பதோடு அதற்கும் மேல் அவனுக்கு ஓர் உறவு தேவைப்பட்டால் அதற்கு அவன் விலைமகளிரை நாடுவது தான் சரியாக இருக்கும் என்றும் முடிக்கிறாள். தன் தோல்வியை ஒப்பி திரும்பிச் செல்கிறான் சேகர். தொடர்ந்து மனோ சேகரின் வருகையின் நோக்கம் குறித்து வினவ, உண்மையைச் சொல்கிறாள் அஞ்சலி.

எதன் பொருட்டு அவள் சேகர் வேண்டின உறவை மறுத்தாள் என்ற மனோவின் கேள்விக்கு...... மனோவின் துணை தனக்குத் தேவைப்படுவதால் என்று அஞ்சலி சொல்ல .... நிறைகிறது.

பெண்ணியப் பிரதிநிதியாக அஞ்சலி:

1. அசாதாரணமான புத்தி கூர்மையும், தெளிவான சிந்தனையும் கொண்டவளாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கின்றாள்.

2. பதட்டமில்லாத செயல்பாடுகள், ஆணித்தரமான கருத்துக்கள்

3. பெண்ணியவாதி என்றாலே.. பொறுமைக்கும், அமைதிக்கும் அவர்களிடம் இடமில்லை என்ற கருத்தை உடைத்து, மனோநிலையில் பல மாற்றங்களை வெளிப்படுத்தும் கணவனை பொறுமையாகக் கையாளும் தன்மை.

4. தான் பரிசுத்தமானவள் என்று நம்பும் திடம்

5. அழகுணர்ச்சியும், நகைச்சுவையும் கொண்டவள் ,அதோடு வாழ்வு பற்றின ஆசையும் கனவுகளும் கொண்டவள் தான் இன்றைய பெண் என்பதும் அவளுடைய அறையலங்காரத்தின் வர்ணனைகளில் இருந்தும், அவளுடைய பேச்சிலிருந்தும் தெரியப்படுத்தப்படுகிறது.

6. மேலும்...தன்னுடைய பயங்களை, பாதுக்காப்பற்ற உணர்வை ஒப்புக்கொள்ளும் தைரியம் உள்ளவளாகவும் சித்தரிக்கப்பட்டு பெண்ணியத்தின் சாரமாக படைக்கப்பட்டிருக்கின்றாள்.

மனோ :

இருட்டுக்கும், அலுவலகக் கூட்டத்தில் பேசவும் கூடப் பயப்படும் ஆண். தன் தாயின் அன்புக்கு முற்றிலும் கட்டுப்பட்டு, ஒவ்வொரு செயல்பாட்டுக்கும் அவளை எதிர்பார்த்து வளர்க்கப்பட்டதாலேயே கோழையானானோ என்று நினைக்க வைக்கிறான். அதே சமயம் தன் மனநிலை மாறுபாடுகளைத் தாண்டி, அஞ்சலியை முழுமனதோடு ஏற்றுக் கொண்டவன் என்பது அவளோடான அவனுடைய உரையாடல்கள் மூலம் விளங்குகிறது. மனிதத்தன்மை உள்ளவன் தன் கணவன் என்று அஞ்சலி சேகரை மறுக்கும் போது கூறும் வசனம் இதைத் தெளிவு செய்கிறது.

சேகர்:

ஆணாதிக்க சிந்தனையின் மொத்த உரு. தன் மனைவி வியாதியஸ்தி என்பதால் சுகத்துக்காக அஞ்சலி என்ற இளம் பெண்ணை , கன்னியைத் தெரிவு செய்து கொண்ட சுயநலவாதி. இயல்பான உடல் இச்சைகள் மனைவியின் மூலம் தீர வழியில்லை எனும் போது தான் திருமணம் ஆனவனாக இருந்தாலும் ஒரு கன்னி virgin தான் வேண்டும் என்று நினைத்த ஆணாதிக்க சமூகத்தின் பிரதிநிதி. தனக்கான உயர் பதவிக்கு பங்கம் வந்து விடுமோ என்ற பயத்தில் அஞ்சலியை நீங்கியவன், அவள் திருமணமானவள் என்ற அடையாளமே மீண்டும் தங்கள் உறவைப் புதுப்பித்துக் கொள்ள நல்ல ஓர் license என்று நினைக்கும் கயவன். துணிந்து "மீண்டும் என்னிடம் வந்து விடு "என்று வேண்டுகோள் விடுக்கும் போது ஒட்டு மொத்த பெண் இனத்தின் ஆத்திரத்தையும் தேடிக்கொள்ளும் முட்டாள்.

ஆசிரியை:

அம்பையின் பெண்ணிய சிந்தனையின் ஒரு சோறு பதம் ரகம் இந்த நாடகம். ஆணை வெறுத்து, அவன் இருப்பை நிராகரித்து, அவனில்லாமல் வாழத் தலைப்படும் எண்ணம் அல்ல பெண்ணியவாதம் என்பதை ஆணித்தரமாகப் பதிவு செய்கிறார் அம்பை.

தமிழ் சினிமாக்களிலும், கதைகளிலும் சித்தரிக்கப்படும் சராசரி கதாநாயகிகள் பற்றின இவரது கிண்டல் இந்த நாடகத்திலும் வெகு இயல்பாக உள்ளது. சினிமாவில் அஞ்சலி நடிக்கலாம் என்று சாடிஸ்டிக்காக சேகர் கூறுமிடம்

" இன்னும் சின்னவாளா heroes வரட்டும். நான் கட்டாயமா apply பண்றேன்" என்னுமிடமாகட்டும்

"இந்த மாதிரியான ஹீரோயினுக்கு ஹீரோவோட கையைப் பிடிச்சுண்டாலே orgasm வந்துடுமாம். அப்படின்னா அவனை kiss பண்ணினா காக்காய் வலிப்பே வந்துடும் இல்லையா?" என்பதிலும்

"sorry. virgin ஹீரோயின்ஸ் உனக்குப் பிடிக்கும்கறது மறந்து போயிடுத்து" "எனைமறந்ததேன் நெஞ்சமே " அப்படின்னு பாடிண்டிருப்பேன்னு கற்பனை பண்ணினியா? எனும் இடங்களிலும் சபாஷ் என்று நமை மறந்து சிலாகிக்க வைக்கிறார் அம்பை. கதை எழுதப்பட்ட காலம் ஜூன் 1972 என்பது கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டிய முக்கிய அம்சம்.

கதையின் ஓட்டத்தில் அஞ்சலியும் மனோவும் மது அருந்துகிறார்கள் என்பதும் நாயகி திருமணத்துக்கு முன்பே ஒருவனோடு தொடர்பு கொண்டிருந்தவள் என்பதும் தனிப்பட்ட மனித சுதந்திரம் என்றெண்ணும் விதமாக எழுதப்பட்டு உள்ளது..அதோடு அன்றைய காலமாற்றத்தின் ஓர் பதிவாகவும் கொள்ளப்பட வேண்டியது. மட்டுமல்லாமல் ...பெண் மற்றும் மனித வாழ்வின் பயங்கள், பாதுகாப்பற்ற உணர்வு இவையெல்லாம் இருபாலருக்கும் ஒன்றே தான் என்பதையும் பெண் தன் துணையாக, தோழனாக, சக உயிரினமாகவே ஆணை விரும்புகிறாள் என்பதோடு அம்மாதிரியான பாதுகாப்பை அளிக்கும் மனிதனைத் தான் உடல் இச்சையத் தீர்ப்பவனை விடவும் மேலான ஆண் என்று ஒப்புக் கொள்கிறாள், என்ற செய்தியையும் பறைசாற்றுகின்றது அம்பையின் "பயங்கள்".

...ஷஹி..

Sunday, July 31, 2011

எஸ்.ரா வின் சிறுகதை "மிருகத்தனம்"

எஸ்.ராவின் "அப்போதும் கடல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது" சிறுகதைத் தொகுப்பிலிருந்து "மிருகத்தனம்". அன்பின்மையையும், கொடூரமான மனப்பான்மையையும் மிக எளிதாக மனிதன் மிருகத்தனம் என்ற பெயரில் அடக்கிவிடுகிறான் ஆனால் ஒரு விலங்கினுள் மனிதனின் பால் இருக்கும் அன்பையும், பரிவையும் மிகத் துள்ளியமாக எஸ்.ராவின் இந்தக் கதை பதிவு செய்திருக்கிறது. எஸ் ராவின் ஆகச்சிறந்த சிறுகதை இது என்று எப்போதுமே நான் நினைப்பதுண்டு..

காதல் மணம் புரிந்து கொண்ட தம்பதியர் சியாமளாவும் ராஜனும். சியாமளாவின் தங்கை அவளுக்கும் முன்பாகத் திருமணம் செய்து கொண்டது குறித்து எரிச்சலுற்றிருந்த சியாமளா ,பிடித்திருந்தது என்ற ஒரே காரணத்துக்காக ரொம்பவும் கூடப் பழகாமல் ராஜனை மணம் புரிந்து கொள்கிறாள்.


அதிகாரம், உணவு, பணம் ஆகியவை தவிர மற்ற விஷயங்களில் அதிக ஆர்வமற்றவன் ராஜன். ஆனாலும் கூட ஜெர்மன் ஷெப்பர்ட் வகை நாய் ஒன்றை மிகப் பிரியமாக வளர்க்கிறான். மணமான புதிதில் நோவா என்ற அந்த நாயை வெகுவாக வெறுத்து வந்த சியாமளா, பின்னாட்களில் அதை விரும்பத் துவங்குகிறாள். தனக்கும் அந்த நாய்க்கும் ஏதோ ஒரு ஒற்றுமை இருப்பதாக அவள் உணர்ந்திருக்கலாம். வேட்டையில் மிகச்சிறந்து விளங்கி வந்த ஜெர்மன் ஷெபர்ட் வகை நாய்கள், கால மாற்றத்தோடு தங்கள் பூர்வீகம் மறந்து, சாதுவாக மாறி ,வீட்டில் வளர்ப்பதற்கு ஏற்றார் போல, இயல்பு திரிந்து விளங்கியது காரணமாக இருக்கலாம்.

ஒரு காலத்தில், குடும்பத்துக்கு, குழுவுக்குத் தலைவியாக கோலோச்சி வந்த பெண், கால மாற்றத்தில் இயல்பு திரிந்து அடிமைப்படவில்லையா? எது நடந்தாலும் மௌனியாக , பார்த்துக்கொண்டு மட்டும் இருக்க அவள் பழகிக் கொள்ளவில்லையா? வீட்டைக் காக்கவும், எஜமானனுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கவும் நன்றியாக இருக்கவும் பழகிகொண்டது நாய் மட்டும் தானா?

அதற்குத் தேவையானவற்றை கவனித்துக் கொண்ட ராஜனிடம் அதீத பிரியத்துடன் இருந்தது நோவா. அவன் மகிழ்ந்தால் மகிழவும், பிரிந்தால் துயரப்படவும் ,உணர்வு பூர்வமான நட்பு கொண்டிருந்தது நோவா. ஒரு விலங்கிடம் அத்தனை பரிவும் அன்பும் கொண்டிருந்த ராஜன், தன்னை விரும்பி மணந்து கொண்ட சியாமளாவிடம் ஒத்துப் போகவியலாமல் மணவிலக்குப் பெற்றுக் கொள்கிறான். மனித மனங்களின் விசித்திரப் போக்கையும், ஒரு கூரையின் கீழ் வாழ்ந்து விட்டால் மட்டும் இரு மனங்கள் ஒன்றிவிடுவதில்லை என்பதையும் மிக அழுத்தமாக, துயரார்ந்த வகையில் பதிகிறது இந்த சிறுகதை. அதோடு அன்பாய் வளர்த்துவந்த ஒரு விலங்கை ஒரு மணவிலக்கு இத்தனை பாதிக்கும் என்றால் , அத்தம்பதியருக்கு குழந்தை ஒன்று இருந்தால் அதன் நிலை என்ன என்ற முகத்திலறையும் கேள்வியையும் நம் மனதில் எழுப்பத்தவறுவதில்லை இச்சிறுகதை.


விவாகரத்து அளிப்பதற்கு ராஜன் இடும் நிபந்தனை தன்னுடைய பணம் எதையும் அவள் எதிர்பார்கக் கூடாது என்பதே. ஒப்புக்கொண்டு, திருமணம் ஆன இரு வருடங்களுக்கு உள்ளாகவே மணவிலக்கு பெற்றுக்கொள்கிறாள் சியாமளா. நோவாவை தானே வைத்துக் கொள்வதாகவும் கூறிவிடுகிறாள். அகத்தனிமை எத்தனை கொடுமையானது என்பதை மனதைப் பிழியும் வகையில் பின்வரும் பத்திகள் விவரிக்கின்றன.

வேலைக்குச்செல்வதும் உணவகங்களில் உண்பதும், இரவில் நோவாவைக் கட்டியபடி உறங்குவதுமாக இருக்கும் சியாமளா, சில நாட்களில் நோவாவின் போக்கில் மிக விசித்திரமான ஒரு மாறுதலைக் கவனிக்கிறாள். நாய் என்று ஒரு சின்னஞ்சிறு குழந்தையிடம் சொன்னால் கூட அது நாய் குரைக்கும் சப்தத்தை எழுப்பித்தான் அந்த விலங்கின் பெயரோடு தொடர்புகொள்ள முயலும். அப்படி குரைப்பதையே தொழிலாகக் கொண்ட நோவா குரைக்க மறந்து விடுகிறது. மிகத்துக்ககரமான சம்பவங்களின் காரணமாக பேச்சிழந்து போகும் மனிதர்களை நாம் திரைப்படங்களில் கண்டிருக்கிறோம். ஏன் நிஜவாழ்விலும் கூடத்தான். ஆனால் தன்னுடைய எஜமானன், எஜமானியின் வாழ்வில் நிகழ்ந்து விட்ட ஒரு துயர சம்பவத்துக்குத் துக்கித்து நாய் ஒன்று குரைக்க மறுப்பதை இத்தனை புதிர்மையோடும், படிப்பவர் உள்ளங்களில் குற்றஉணர்வு தோன்றும் விதமாகவும் வேறெவரும் எழுதிவிட முடியுமா?

மருத்துவரிடம் அழைத்துச்செல்கிறாள் சியாமளா நோவாவை. ஒரு வேளை ஒரு துணையைத் தேடி வருந்தி அது தன்னியல்பு மறந்திருக்கலாம் என்கிறார் மருத்துவர். அதற்கான பெண் துணை ஒன்றிடம் நட்பு கொள்ளச்செய்ய முயன்று தோற்கிறாள் சியாமளா. அந்தப் பெண் நாயை நோவா ஏற்க மறுத்துவிடுகிறது. ஒரு விலங்கு கூட ஏதோ தன் பால்கிளர்ச்சியைத் தீர்த்துக்கொள்ளஒரு இணை கிடைத்தால் போதும் என்று எண்ணிவிடவில்லை. மனிதன் ஏன் எல்லா நேரமும் அப்படி நினைப்பதில்லை? உக்கிரமான அதன் மௌனத்தைத் தாங்கிக் கொள்ள இயலாத சியாமளா, ராஜனைப் பிரிந்த துயரத்தைத்தான் நோவா அப்படி வெளிப்படுத்துகிறதோ என்ற எண்ணத்தில் அவனிடம் சில நாட்கள் அதை விட்டு வைக்க, அந்த முயற்சியிலும் தோல்வி. நோவாவின் மௌனத்தின் புதிர்த்தன்மையைத் தாங்கிக்கொள்ளவோ புரிந்துகோள்ளவோ இயலாத ராஜன், அதை விற்றுவிடும் படியாக அவளுக்கு அறிவுறுத்துகிறான்.

நோவாவின் மூலம் ஆசிரியர் சொல்ல விழையும் கருத்து, இணைந்திருந்த உள்ளங்கள் பிளவு படுவது இயற்கையாலும் தாங்கவியலாத துயரம் என்ற செய்தியைத் தானா? வீட்டுக்கு அதனை மீண்டும் அழைத்து வந்து விடும் சியாமளா, அதற்கு ,தான் ராஜனைக் காதலித்த கதையைக் கூறுகிறாள். கதையின் மிகுந்த இறுக்கம் மிகுந்த கணம் இது. யாரோ யாரையோ காதலித்த கதை என்று அவளுக்கே தோன்றி விடும் வகையில் மிகவும் அன்னியப்பட்டு உணர்கிறாள்.

இம்மாதிரியான ஒரு விலகல் தன்மை தோன்றிவிடுவது ஏன்? எல்லாக் காதல்களுமே இம்மாதிரியான ஒரு கணத்தைக் கடந்து தான் ஆக வேண்டுமா? அல்லது ஒரு ஈர்ப்பை, பால் கவர்ச்சியை காதல் என்று தவறாகப் புரிந்து கொண்டுவிடுவதால் ஏற்பட்ட துயரமா இது?

தங்களுடைய முதல் இரவின் அனுபவத்தை எண்ணிப் பார்க்கிறாள் சியாமளா. தன்னை ராஜன் ஒரே முறை தான் முத்தமிட்டான் என்பதை கவனத்தில் கொள்கிறாள். முத்தம் என்பது தான் எத்தனை ஆத்மார்த்தமான ஒரு அன்புப் பரிமாற்றம். பேரன்பும் காதலும் இல்லாமல் முத்தங்கள் இட்டுக்கொள்ள இயலுமா? என்பது பெண்களின் உள்ளத்தில் எப்போதுமே எழும் ஒரு கேள்வி. பெண் மனதின் அபோத மனத்தைக் கூட மிகக் கச்சிதமாகப் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார் எஸ்.ரா. மட்டுமல்லாமல் அதனை வார்த்தைகளிலும் வடித்து விடுவது மிகுந்த ஆச்சர்யம் தான்.

ஒரு தாம்பத்தியத்தில் உடற்கிளர்ச்சிகளைத் தீர்த்துக்கொள்ள சந்தர்ப்பம் அமைவது பெரிய விஷயம் அல்ல. ஆனால் முத்தங்கள் குறையத் துவங்குவது மிகுந்த அச்சமேற்படுத்தும் ஒன்று தான். காதல் இன்மையைத் தான் நின்று போன முத்த சப்தங்கள் தம்பதியருக்கு முரசறைந்து தெரிவிக்கின்றன.

நோவாவின் அமைதியை இனிமேலும் தாங்கிக் கொள்ளவியலாது என்று நினைக்கும் சியாமளா ஒரு வயது முதிர்ந்த மனிதருக்கு அதனை விற்றுவிட தீர்மானிக்கிறாள். அன்று இரவு மட்டும் அதைத் தன்னோடு வைத்துக் கொள்வது என்று முடிவு செய்பவள் தன்னைப் போலவே தனிமையைத் தாங்கவியலாமல் அது தவிப்பதை அறிந்து கண்ணீர் விடுவதாகக் கதை முடிகிறது. ராஜனைப் பிரிந்து துயரத்தில் ஆழ்ந்து போனது நோவா மட்டுமல்ல ...அவளுடைய மனதைப் போலவே தவிக்கும் நோவாவின் மனதையும் ராஜன் புரிந்து கொள்ளவில்லை.

தன்னை விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டவர்களின் துயரத்தை, தன்னுடைய துயரமாக எண்ணும் நோவாவின் "மிருகத்தனம்" மனிதர்களிடம் இல்லாமல் போனது எத்தனை வேதனைக்குரியது?

..ஷஹி..

(மீள் பதிவு மூன்றாம்கோணத்திலிருந்து)

Tuesday, July 26, 2011



Friday, June 24, 2011

உயிர் வாதை..



தனிமையும் வாழ்வின் துயரமும் தோள்களில் நுகத்தடியாய்க் கனக்க, உயிர் இருந்ததால் வாழ்ந்தாக வேண்டிய கட்டாயமும், குடிமயக்கத்தின் ஆசையும் இரு பெரும் சவுக்குகளாய் அவன் இருத்தலை இயக்க, தொலைந்த எதையோ தேடுபவனாய் குனிந்தவாறே தான் நடப்பான் செபாஸ்டியன். காவலாளியாய் அவன் வேலை பார்த்து வந்த எங்கள் எதிர்வீட்டின் வாசலிலிருந்து ,உணவுக்காக அவன் நம்பியிருந்த தெருவோர கடைகள் வரை ,அவனைத் தொடர்ந்து நடக்க விடாது எங்கள் தெரு.


வாச்மேன், தாத்தா ,அங்கிள் என்று அவரவர் குணத்துக்கும் ,வசதிக்கும் படிப்புக்கும், ஏற்றவாறு அழைக்கப்பட்டான் செபாஸ்டியன். தோட்ட வேலையும், கழிவு நீர்க்கால்வாய்கள் அடைபட்டும், வீட்டின் எட்டாத உயரத்தில் பிடிவாதமாய்த் தொங்கும் ஒட்டடையும் அவனுக்காக எப்போதும் காத்திருந்தன. வீட்டுக்காரர்கள் பணத்தின் மீது வைத்திருந்த மதிப்பு, அல்லது அதன் இன்மை யைப் பொறுத்து வேலைகளுக்கான கூலி கிடைக்கும் அவனுக்கு. நாளை வரை தாங்காது -என்பது போன்ற உணவுப் பதார்த்தங்கள் கெட்டுப் போகாத நிலையிலும் , குளிர்பெட்டியில் ஓரிரு நாள் தாங்கும் போல- என்று படும் உணவுகள் இனி முடியாது என்ற நிலையிலும் அவனுக்குக் கிடைத்து வந்தன.

எதற்கும் , எவரிடத்தும் எதிர்ப்போ, கோபமோ அவன் தெரிவித்து யாரும் பார்த்ததில்லை. குடிபோதையின் உச்சத்தில் மட்டும் தன்னிலை மறந்து உளறிக்கிடப்பான். அப்போதும் கூட தாளாத தன் தனிமையை, வாழ்வின் அவலத்தை, துரோகத்தைத் தாளவியலாத தன் இதயத்தின் குமுறலை காற்றிடமும் , புளித்து நாறின நிலையிலும் பாதுகாத்து வைத்து அவற்றுக்கென அவன் வைக்கும் சோற்றுக்காக அவன் புறமே அலையும் நாய்களிடமுமே பேசித்தீர்ப்பான். ஒரு கயிற்றுக் கட்டிலும், ஓர் பயணப்பையில் அவன் வைத்திருந்தஓரிரு உடுப்புகளுமே அவனுடையன என்று பின்பொரு நாளில் அடையாளம் காட்டப்பட்டவை.


கடுமையான குடிபோதையில் கூட அவன் வாந்தி எடுத்ததோ, அருவருப்பான வார்த்தைகள் பேசியதோ இல்லை.ஒரு முறை எங்கள் குடிநீர்க் குழாயில் தாங்கவியலாத துர்வாடை வீச, அழைத்து வரப்பட்டான் செபாஸ்டியன். பெரிய அணில் ஒன்று இறந்து மிதந்தது தொட்டியில் ..கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் தொட்டியில் இறங்கி நிமிடத்தில் அணிலை எடுத்து வெளியில் வீசினான், துப்புரவாகத் தொட்டியச் சுத்தம் செய்து அவன் போன பிறகும் இரண்டு நாட்களுக்கு தொட்டியின் குழாயைத் திறக்க மனம் வரவில்லை..அன்றிரவு செபாஸ்டியன் ஓங்காரித்து வாயில் எடுத்துக்கொண்டிருந்ததை பதைக்கும் குற்ற உணர்வோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

புதிதாக வளர்ந்து கொண்டிருந்த குடியிருப்புப் பகுதி என்பதால் புதராக மண்டிக்கிடக்கும் பகுதிகளில் இருந்து கிளம்பும் பாம்புகளுக்குப் பஞ்சமில்லை. மிகப் பெரிய சாரைப்பாம்பு ஒன்றை அதன் வாடையில் இருந்தே கண்டு பிடித்து செபாஸ்டியன் அடித்துக் கொன்ற சில நாட்கள் வரை தெருக்குழந்தைகளுக்கு எல்லாம் அவன் தான் ஹீரோ. சலிக்காமல் பாம்பை அடித்த கதையை பல முறை குழந்தைகளுக்கு அவன் சொல்லிவந்தான்.

கையில் இருந்த காசையெல்லாம் குடிக்க செலவு செய்துவிட்ட நிலையில் சில இரவுகளில்,

"ஏதாவது மிச்சம் மீதாரி இருக்கா பாப்ப்ப்பா"...

என்று குரல் கொடுப்பான்... கொடுக்கும் எதையுமே மிகுந்த ஆர்வத்துடனும், மரியாதையுடன் பெற்றுக் கொள்வான்..

"ஐயோ இது தங்கம்ல..போதும் போதும்ம்ம்"

என்று அவன் பதறும் குரல் இதையே சமைத்த உடன் கொடுக்காமல் விட்டோமே என்ற வாதையை சில நிமிடங்களுக்கு உண்டு பண்ணும். பின்னிரவுகளில் மின் தடை ஏற்படும் சில வேளைகளில், காற்றுக்காக வெளிகேட்டைத் திறக்கும் சமயங்களில் தன் கயிற்றுக் கட்டிலில் பிதற்றியவாறு அவன் கிடப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன்...இவனையும் ஒருத்தி மணந்திருக்கிறாள் அவனோடு உறவு கொண்டு ஆண் ஒன்றும் பெண் ஒன்றுமாகப் பிள்ளைகள் பெற்றுக்கொண்டிருகின்றாள் என்ற எண்ணத்தில் தலை தானாக உலுக்கிக் கொள்ளும்.

"அடுப்பில் வாணலியை ஏத்திட்டுக் கூட வாச்மேனை கடைக்கு அனுப்பி பலசரக்கு வாங்கி வரச்சொல்லலாம்..ஒரு நிமிசம் வாங்கிட்டு வந்துடுவாரு" என்று ஓயாமல் அவனை வேலை வாங்கி வந்த ரமா பிரஸ்தாபிப்பாள். துபாயில் வேலை பார்த்து வந்தான் அவள் கணவன். பிள்ளைகளைப் பள்ளிக்கு அழைத்துச்செல்லவும் கூட்டி வரவும், கடைக்குப் போகவுமாக செபாஸ்டியன் அவள் இட்ட வேலைகளை எல்லாம் தட்டாமல் செய்து வந்தான். ரமாவின் குடியிருப்பில் அரசல்புரசலாக செபாஸ்டியனையும் அவளையும் சம்பந்தப்படுத்தி பேச்சு கிளம்ப முழுவதுமாய்க் குடித்திருந்த நிலையில் பேசியவர்களைக் கிழித்துக் கூறு போட்டு விட்டான் செபாஸ்டியன். இரவெல்லாம்...

"யார..யார"

என்றவாறே கத்திக் கொண்டிருந்த அவன் அலறல் நாராசமாக இருந்தது. ரமாவின் குடியிருப்பில் வேலை பார்த்து வந்த கலா சொல்லித்தெரிய வந்தது, செபாஸ்டியனின் மனைவி அவனை நீங்கியிருந்தது அவனுடனான வெறுப்பினால் மட்டும் அல்ல, இன்னொருவன் பால் கொண்டுவிட்ட அன்பால் என்பது. குழந்தைகளை வெகுவாக நேசித்து வந்த செபாஸ்டியன் , வீட்டை விட்டு வெளியேறி தன் பிழைப்பை அடுத்த ஊரில் அமைத்துக் கொண்டான். ஒரு படிக்காத கிராமத்தான் தன் மனைவியின் போக்கைத் தடுக்க நினைக்காமல் நாசுக்காக அவளை நீங்கி வந்திருக்கிறானே என்று தெருவே அதிசயித்துப் போனது.

இரவின் தனிமையிலும் வெக்கையிலும் புழுங்கி அவன் பிதற்றுவது எந்த மொழியில் என்று யோசிக்கும் வண்ணம் தான் இருக்கும். என்ன தான் சொல்லி பிலாக்கணம் பாடுகிறான் என்று உறுத்துக் கேட்டாலும் ஒன்றும் புரிந்ததில்லை . தாளாத துயரத்தின் , மாளாத உயிர் வாதையின் வலி பேசும் மொழி அது .

மாமன் மகள் திருமணத்துக்காக ஊருக்குக் கிளம்பிய நிலையிலும் குளிர்பெட்டியில் மதியம் வைத்த சோற்றின் நினைவு எனக்கு,

"இதை மறந்துடாம செபாஸ்டியன் கிட்ட குடுத்துடுங்க"

என்று அவரிடம் சொல்லி விட்டுக் கிளம்பினேன். வழியில் செபாஸ்டியனின் மகன் சூசை வந்து கொண்டிருந்தான். லேசான மனப் பிறழ்வில் இருப்பவன் சூசை, பல முறை அப்பனைப் பார்க்க வந்து அவனிடம் இருக்கும் பணத்தையெல்லாம் சண்டையிட்டுப் பிடுங்கிக்கொள்வதுடன், அடித்துக் காயப்படுத்தி விட்டும் போவான். மகன் பிஏ படித்தவன் என்பதில் மிகுந்த கர்வம் செபாஸ்டியனுக்கு. சூசையைப் பார்த்ததுமே எரிச்சல் கிளம்பிவிட்டது என் மகள் ஆஃபியாவுக்கு,

" பாரும்மா வந்துட்டான் செபாஸ்டியன் அன்கிள அடிக்க"

என்று பொரிந்தாள். இப்படியே அடித்துப் போட்டுக் கொண்டிருந்தால் எத்தனை நாள் தான் அவனும் தாங்குவான் என்ற எண்ணத்தோடு தான் ரயில் ஏறினேன்.

திருமணம் முடிந்து வீடு வந்து சேர்ந்த அடுத்த நிமிடம், பிரின்ஸிபல் மனைவி மாலா அடித்துப் புரண்டு ஓடி வந்தாள் ..

"அக்கா தெரியுமா? நம்ம வாச்மேன் எறந்து போயிட்டாரே? "

அடிவயிற்றில் இருந்து என்னையறியாமல் புறப்பட்டது ஒரு கேவல்..

"ஐயோ நான் ஊருக்குப் போகும் போது நல்லாத்தானே இருந்தாரு? சூசை ஏதும் அடிச்சுப்போட்டானா?"

"இல்லக்கா..அந்த சூச பய இந்தா தெருக்கோடியில தான் அளுது அளுது மொகம் வீங்கிப்போயி கெடக்கான்...அப்பன் சாவுக்குக் கூடப் போகலையாம்! கூப்புட வந்தவங்க கிட்ட நான் வந்தா நானும் எங்கப்பனோட போவேன்னு அளுதிருக்கான்...மக கல்யாணம்னு ஊருக்குப் போன எடத்துல அந்த ஆளு கிணத்துல விளுந்துடாராம் கா"...



அதிர்ச்சியில் இருந்து மீளாமலே படுக்கையிலேயே கிடந்தேன்.

"போடி போ அந்தாளுக்கும் நமக்கும் என்னடி..ஒரேயடியாத்தான் கெடக்கே ..நம்ம வீட்டுலயா வேல பாத்தான்?"

என்ற இவரின் எரிச்சல் பேச்சு எழுப்பியது என்னை. நான் அறிந்த செபாஸ்டியனின் வாழ்நாளெல்லாம் அவனைச் சுற்றி இருந்த மர்மப் புகையே அவன் மரணத்திலும் சூழ்ந்து விட்டதே ...இப்படியும் சாவு வருமா? மனித வாழ்வு இத்தனை அற்பமா? இத்தனை வருடம் எல்லாருக்காகவும் உழைத்து வந்த ஓர் உயிர் போனதைப் பற்றி பெரிதாய் ஏன் யாரும் பதறவில்லை? கேள்விகள் ..

மாலையில் வீடு திரும்பியவர் ,

"கடைத்தெருவில் செபாஸ்டியன் சாவு தான் பேச்சே..கிராமத்துல பொறந்து அங்கயே வளந்த ஆளு..கெணத்துல தெரியாம விழ வாய்ப்பே இல்ல! குடிபோதையில விழுந்தாலும் தண்ணியில விழுந்ததும் தெளிஞ்சிருக்கும்..ஒண்ணு அந்த ஆளு வேணும்டு விளுந்திருக்கணும் இல்ல அந்த ஆளுக்கு ஏதோ சொத்து பத்து இருக்காம் அதுக்காக அவன் அங்காளி பங்காளி யாரும் கொன்னிருக்கணும். மக கல்யாணம் முடிஞ்ச ஒரு மணி நேரத்துல பொணமா மெதந்திருக்காரு" .

ஊருக்குப் போவதற்கு முதல் நாள் அடித்த மழையில் சாய்ந்து கிடந்த ரங்கூன் மல்லிக் கொடியைத் தூணோடு சேர்த்துக்கட்டிக் கொண்டிருந்த செபாஸ்டியன்,
"நம்ம பாப்பாளுக்குக் கல்யாணம் பாப்பா..நானும் ஊருக்குப் போறேன் ரெண்டு நாள்ல்ல வந்துவேன்"..

என்றது நினைவில் சுற்றியவாறே இருந்தது. அதில் பாப்பா என்பது நானா என் மகளா என்று ஏனோ நினைப்புத்தட்டியது..மகளையும் அவள் வயதினள் யாரையும் பாப்பா என்று வாஞ்சையுடன் அழைத்து வந்த உயிர். இப்படி எப்படி மரணம் வந்தது என்றே தெரியாமல் போய் விட்டது. பயமும் வேதனையுமாகவே அரைகுறைத் தூக்கம் சில நாட்களாக..ஒரு அதிகாலையில் கனவா இல்லை உறக்க மயக்கம் தானா என்றே புரியாத ஒரு நிலை. பெரும் பாரத்தை முதுகில் சுமந்தவாறு தள்ளாடி வந்த மாடு ஒன்று என் வீட்டின் வாசலில் கால் மடங்கி விழுகிறது..

"ஏய் செத்துப் போன மாட்டுக்கு ஏன்டி தண்ணி கொண்டு போற"

எனும் இவர் குரலை சட்டை செய்யாமல் தண்ணீரோடு விரைகிறேன். விழுந்து கிடந்த மாட்டின் வாயில் நுரை தள்ள, தண்ணீரைத் தெளித்ததும் திறந்தன அதன் கண்கள்...ஏனோ அதன் வாய் அசைந்தது "யார யார" என்னும் விதமாகத்தான் கேட்டது எனக்கு.....

..ஷஹி..

Saturday, May 28, 2011

பேய்கள் உடுத்தும் பச்சை!




ஓவியப் பட்டறை ஒன்றில்

ரங்கோலியில் வல்லவள் எனவும்,

அவள் வைக்கும் கொலுவுக்கு

இணையேதும் இல்லையென்றும்

அறிமுகம் செய்விக்கப்பட்டபோது...

சுதா அணிந்திருந்தது

அந்த

கரும்பச்சையில் மஞ்சள் பூக்கள்

இட்ட புடவையைத்தான்..

அசத்தும் அழகிலும், ரசிக்கும் கவிதையிலும்,

நட்பான பிறகு,

உப்புமா செய்ய

ரவையில்லாத தரித்திரத்திலும்,

முதல் சம்பளத்தில்

தம்பி

வாங்கித் தந்த முதல் சேலை

அது என்ற

பச்சைப் புடவை-சரித்திரம்

சொல்லிச் சொல்லி முகம் சிவந்தாள்.

சோழி மூக்கன்- என்று

விஜி..எப்போதும் கேலி செய்யும்,

சுதாவின் கணவன் அருகில்

அன்றொரு நாள்

பால் மேனி பளபளக்க

அதே புடைவையில் அவள் ஜொலித்த போது-

சோழிமூக்கனின் முகத்தில் ஜொலித்தது-

நிச்சயமாய்

அசூயை தான் ..

மணமாகிப் பல வருடம்

கழித்து

பெற்றது ஒன்று

அதுவும் பெட்டை

என்று

மாமியார் ஏசுவதைச் சொல்லி அழுத போதும் ,

மீண்டும்

சூல் கொண்டு இருப்பதைப் பகிர்ந்து

இனிப்புக் கொடுத்த போதும்

கூட

அதே புடவையில் தான்

அவளைப் பார்த்ததாய் ஞாபகம்..

இன்னம்,

பிள்ளை பெறச்சென்ற போதும்

அதையே அணிந்து..

தீட்டுக்கறை நீங்கவென ,

ஆலா இட்டு அலசினாளாம்.

ஊர் மாற்றிச்சென்ற போதும்

மறக்காமல் அலைபேசினாள்...

நாத்தி பிரசவம்,

மாமனார் புறக்கணிப்பு,

கணவனின் கோபம்,

மாமியாரின் சிடுசிடுப்பு...

எல்லாம் மறக்க வைக்கும்

ஆசிரியை வேலை கூட.

ஏண்டி முதல் நாள் பள்ளிக்கும்

அதே பழம் புடவை தானே என்றதற்கு,

கிளுகிளுத்து அவள் சிரித்தது

இன்றும் கேட்கிறது

கனவுகளில்..

திடீரென ஓர் நாள்..

சோழி மூக்கன் ராமாவதாரம் எடுக்க,

ரோஷம் தாங்காமல்-

தூக்கிட்டுத் தொங்கிவிட்டாள்..

பாப்பாத்தி பிணத்துக்கு

துளுக்கச்சி மாலையா?

கேட்டாளும் கேட்பாளே மாமியார்காரி

என்று வெறுங்கையோடு தான்

அவள் வீடு ஏகினேன்..

பிணமென்று அஞ்சியிருக்கப்

பெரும் பயம் தேவையில்லை..

எப்போதும் போலத்தான்

இதழ்விரித்துப் படுத்திருந்தாள்...

இடையிலும் அதே

பச்சையைத் தான் உடுத்திருந்தாள்..

பூக்கள் இட்ட பச்சை

பிணத்துக்கு எதற்கென்று

சேலையில் பூப் பறித்து

அவள் புறமே உதிர்த்து விட்டேன்.

எல்லாப் பேய்களும்

வெள்ளை உடுத்தாதாம்!

இன்று..

என் கனவில் வந்தபோதும்

அதே..

வெற்றுப் பச்சையில் தான்

வந்து வெகு நேரம் பேசிச் சென்றாள்..

..ஷஹி..

Saturday, March 26, 2011

ஆனந்த விகடன், தாமிராவின் சிறுகதை "மியாவ் மனுஷி"

23/2/11 தேதியிட்ட ஆனந்த விகடனில், நட்சத்திர எழுத்தாளர்களின் சிறுகதை அணிவகுப்பில், தாமிரா எழுதியுள்ள மியாவ் மனுஷி இக்காலகட்டத்தின் நடப்பை, மனித மனங்களின் பலவீனத்தை, அப்படியே உள்ளபடி பதிவு செய்துள்ள சிறுகதை.

"என் பலவீனங்களின் காட்டில் சுள்ளி பொறுக்காதே"

என்ற ,கதைக்கு மிகப் பொருத்தமான, அறிவுமதியின் கவிதையோடு துவங்குகிறது மியாவ் மனுஷி.

முக நூலில் ஏற்படும் ஒரு அறிமுகம் எப்படி மதியை மயக்கி , காதலோ இது என்ற எண்ணத்தை, திருமணமான ஒரு ஆண் பெண் இருவருக்குள்ளும் ஏற்படுத்துகிறது என்று விவரிக்கிறது கதை. புகைப்படத்தை மட்டுமே பார்த்து, குறுஞ்செய்திகளில் தெரியும் மொழியறிவிலும் புலமையிலுமே மட்டுமே ஒருவர் மீது மற்றவர் மோகங்கொண்டு விடுகின்றனர் பார்வதியும் கதைசொல்லி ஜேம்ஸும். தினந்தோறும் பறிமாறிக்கொள்ளும் குறுஞ்செய்திகளிலும் பகிர்ந்து கொள்ளும் லைக்குகளிலும் தெரிக்கும் விருப்பத்துளிகளில் அச்சம் நீங்கி " நாம் எங்கு இருக்கிறோம். நட்பின் எல்லையில் மஞ்சள் கோட்டு விளிம்பில் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. உன் புன்னகை விரல் பிடித்து எனை அழைத்துச் செல்லும் இடத்தில் நட்பு இல்லை." என்பதாக ஜேம்ஸ் இட்டு விடும் வாசகத்தில் கலக்கமுற்று விடுகிறது பார்வதியின் பெண் மனம்.


வழமையே போல் ஆண் பயம் இல்லாமல் மனதில் உள்ளதைப் போட்டு உடைத்து விடுவதும், பெண் அச்சமுறுவதுமாக வரிகள் நகர்கின்றன. சில நாட்களின் வலையமதிக்குப் பிறகு, மீண்டும் குறுஞ்செய்திப் புள்ளிகளிட்டு காதல் கோலம் போட்டாகிறது. "சரி ,இந்தப் பட்டாம்பூச்சிகளை என்ன செய்யலாம். எனக்குள்ளும் பறந்து திரிகின்றன"...இந்த வரிகள் இருவருள்ளும் ஒரு முக்கிய மாற்றம் துவங்கிவிட்டத்தை உணர்த்த, "ஒரு வேளை பட்டாம்பூச்சியற்ற வாழ்வு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாளோ என்னவோ" என்று, ஜேம்ஸ்- யோசிப்பது இக்காலகட்டத்திற்கு மிக முக்கியமான ஒரு சிந்தனை. மிகப் பிரமாதமான, விரசமற்ற , யதார்த்தமான ஒரு சொல்லாடல். ரொமான்ஸ், அதாவது காதலற்ற மணவாழ்வு, எத்துணை துன்பமான ஒன்று, அது எத்தகைய விளைவுகளை ஒரு மணவாழ்வில் ஏற்படுத்தும் என்பதை மிக அழுத்தமாக இந்தச் சிறுகதை பதிவு செய்திருக்கிறது.

"திருமணம் முடிந்ததுமே காதல் ஜன்னல் வழியாகப் பறந்து விடும்" என்கிறது ஒரு ஆங்கிலப் பழமொழி. மணமாகும் வரையில் ஒருவருக்காக மற்றவர் உருகுவதும், காத்திருப்பதும், அடுத்தவரை எப்படியாவது நெகிழச்செய்து விட வேண்டும் என்று தவிப்பதும், தவறுகளை எல்லாம் பொறுத்து மன்னிப்பதும், கவர்வதற்காக ஏகப் பிரயத்தனம் செய்வதும்... மணம் புரிந்து கொண்டவுடனே எப்படியெல்லாம் மாற்றம் கொண்டு விடுகிறது?

நண்பர்களிடமும் தொழிற்ரீதியில் பழக வேண்டியிருக்கும் வாடிக்கையாளர்களிடமும் காட்டும் மரியாதையையும் கண்ணியத்தையும் நம் துணையிடம் ஏன் காட்ட முடிவதில்லை?

என்ன தான் இருவரும் ஒன்று என்றெல்லாம் பேசிகொண்டாலும் புறக்கணிப்பின் வலி மற்றவரை வாதை செய்யத்தானே செய்கிறது, மட்டுமல்லாமல் குடும்ப வாழ்வுக்கே ஒரு மிகப் பெரிய அச்சுறுத்தலை உண்டு பண்ணி விடுகிறதே?

தன் துணையிடம் இல்லாத, தான் பெரிதும் எதிர்பார்த்து கிடைக்காத ஒன்று இம்மாதிரியான நட்பில் கிடைப்பதாகத் தோன்றும் போது மனித மனம் தடுமாறத்தானே செய்யும்?

உனக்கு என்ன குறை வைத்தேன்? என்று துரோகம் இழைத்துவிட்ட துணையிடம் பாதிக்கப்பட்டவர் முறையிடுவதை அன்றாட வாழ்க்கையில் இப்போதெல்லாம் அதிகம் பார்க்க முடிகிறது. ஆனால் இந்தக் கேள்விக்கு அர்த்தமேயில்லை! ஏதோ குறைகிறது என்பது தானே இப்படியான அதி தீவிர மனநிலைக்குக் கொண்டுசென்று விடுகிறது?. எல்லை தாண்டிவிடுவது என்பது நம் சமூகத்தில் மிகக் கேவலமாகப் பார்க்கப் படும் ஒரு செயல் என்பதை எல்லோரும் உணர்ந்து தான் இருக்கின்றனர்..ஆனாலும் துணிவது என்பது, மிகுந்த மன அழுத்தம் மற்றும் தேவைகளின் காரணமாகத்தான் இருக்கவியலும். ஏதோ கலாச்சார சீரழிவுக்கு அடித்தளமிடத் துணியவில்லை நானும்...சீரழிவை ஓரளவுக்காவது சீரமைக்கவியலுமா என்று தான் எண்ணமிடுகிறேன். பிரச்சினையைப் புரிந்து கொள்ளாமல் எப்படி சரி செய்வது?

எல்லா மனித மனங்களும் எதிர்பார்த்து ஏங்கும் அடிப்படைத்தேவைகளை திருமணம் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும். தன் துணையின் எல்லாத் தேவைகளையும் திருப்தி செய்கிறோமா என்ற கேள்வியை மணமான அனைவரும் நேர்மையாகத் தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொள்ளவேண்டிய கால கட்டமும், வாழ்சூழலும் வந்து விட்டது...பதில்" இல்லை "எனும் பட்சத்தில் எப்பாடு பட்டாவது அதை சரி செய்தே ஆகவேண்டும். இல்லாவிட்டால் ஏற்படப்போவது ஒரு மிகப் பெரிய சீரழிவுதான்.

கதையின் ஊடாக "மியாவ்" என்று ஜேம்ஸும் பார்வதியும் ஒருவரையொருவர் அழைத்துக்கொள்வதும்," நான் என் லைஃப் டைம்ல இவ்ளோ சிரிச்சது இல்லை "என்பதும் , "நாப்பது வயசுல காதல் வந்தா அது நல்லதா ஜெம்" என்பதாகவும் வசனங்கள் வருகின்றன. உணர்த்துவது எதை என்று யோசிக்கும் போது இவையெல்லாம் இயல்பான மனித எதிர்பார்ப்புகளும் தேவைகளும் தான் என்பது பட்டென்று புலனாகின்றது, கொஞ்சப்படவேண்டும், கவனிக்கப்படவேண்டும், ஆராதிக்கப்படவேண்டும் என்பதெல்லாம் எல்லோருள்ளும் இருக்கும் ஆதங்கங்கள் தானே? பூர்த்தி செய்யப்படாத சித்திரங்கள் தமக்கான ஓவியனைத் தேடிக்கொள்ளும் காலம் இது.

"சமூகம் இதைக் கள்ளக் காதல்னு சொல்லும். என் குழந்தைகளுக்கு நான் ரோல் மாடலா இருக்க விரும்பறேன். தாய்மைக்குள்ள காதல் அசிங்கம் ஜெம்" என்று பார்வதி பேசும் வசனம் மிக அழுத்தமான ஒன்று. இம்மாதிரி, திருமணத்துக்கு அப்பால் ஏற்பட்டு விடும் பல காதல்கள் ,சொல்லப்படாமலும் , கட்டுக்குள் இருப்பதும் குழந்தைகளின் நலன் கருதித்தான். ஏனென்றால் மண வாழ்வு ஆட்டம் கண்டுவிட்டால் அடித்தலமின்றி இடிந்து போவது குழந்தைகளின் வாழ்க்கை தானே? "பலவீனங்களில் சுள்ளி பொறுக்கும் மனநிலை எல்லோருக்குள்ளும் இருக்கிறது. பார்வதி சற்று யோசித்துப் பார்த்தாளானால் அவள் கணவனுக்கும் எனக்கும் அதிக வேறுபாடு இல்லை என்பது புரிந்திருக்கும்". இவை தான் கதைக்கே முத்தாய்ப்பான வரிகள் முகத்திலறையும் உண்மையும் கூட. ஆனால் மனம் தடுமாறிவிட்ட நிலையில் இப்படியெல்லாம் தர்க்கரீதியில் யோசித்து தீர்வு காணுவது மிகக் கடினம். தடுமாறாமல் தன்னையும் தன் துணையையும் காத்துக் கொள்வது தான் புத்திசாலித்தனம்.

"நான் உனக்கு அம்மாவா இருக்கலாம்னு நெனைக்கிறேன். காதலோட தாய்மையில் உன்னைக் குழந்தையா ஏத்துக்கலாம்னு பாக்கறேன். காமம் இல்லாத ஒரு காதல் ஓ.கே வா" என்று ஜேம்ஸ் கேட்பதாக கதை முடிந்தாலும் தர்க்கம் முடிவதாக இல்லை. சிறுகதை இது என்பதால் இங்கு முடிக்க வேண்டிய ஓர் கட்டாயம் அவ்வளவே..நாவலாக எழுதப்பட்டிருக்கக் கூடிய கதை தானே இது? காமம் இல்லாத காதல் பேச்சளவில் அல்லாமல் வேறெப்படியாம் சாத்தியம்? தன் மனைவியை ஜேம்ஸும், கணவனைப் பார்வதியும் குழந்தையாக வரித்துக்கொண்டிருந்தால் இப்படியோர் கதையே எழுதப்படிருக்காதே? இணையத்தலங்களிலும், முக நூல் போன்ற ஊடகங்களிலும் இப்படி மனங்கள் தடுமாறுவதற்கான வாய்ப்புகள் ஏராளமாகக் கொட்டிக்கிடக்கின்றன. திருமணம் ஆகிவிட்டால் மட்டும் மனம் என்ன தாவும் தன் இயல்பை மறந்து விடுமா? வெறும் புகைபடங்களையும் வார்த்தை ஜாலங்களையும் நம்பி எல்லைக்கோட்டைத் தாண்டி விட்டால் திருமணத்திலும், குழந்தைகளிடத்திலும், சமூகத்திலும் மிகப் பெரிய சீர்கேடு உண்டாகும் என்பது திண்ணம் . காத்துக் கொள்வது அவரவர் கடமை.

..ஷஹி..

Monday, March 21, 2011

முத்தப் பூக்களால் ததும்பும் வனம்..


உன் அண்மையில் சிலிர்த்து வீங்கும்

காற்றின் அணுக்களை எல்லாம்

மூச்சில் கரைத்து

என்

திசுக்களில் சேமிக்கின்றேன்..

தனிமையின் உக்கிரத்தில்

தகிக்கும் பின்னிரவுகளில்,

திசுக்களை வெடிக்கச் செய்து,

பிரசவித்துக் கொள்வேன் உனை..

முத்தப் பூக்களால் நிரம்பித் தளும்பும்

நம் பால் நிலாகாய் வனத்தில்

அலைந்து திரிவோம் நாம்..

வா.,

பூக்களைச் சேகரித்தும்

பூக்களைச்சிதற விட்டும்..

முதல் கிரணத்தின் வெம்மை பட்டு

கோர்த்த கரங்கள் வியர்க்கும் கணத்தில்

என் உயிர் கிழிந்தழ

விட்டெனை விலகாதே நீ..

அரையிருட்டின் குளுமைக்குள்ளேயே

புன்னகைத்து விடை கொடுக்கின்றேன்,

உன்னிதழ்களின் ஈரத்தையும்

மார்பின் கதகதப்பையும்

மீண்டுமோர் நிலா இரவில் திருப்பித்தரும் வாக்குறுதியோடு..

..ஷஹி..

Related Posts with Thumbnails