பூந்துடைப்பக்குச்சியும் ஒரு சிகப்புக்கல் மூக்குத்தியும்

"ஆ...அம்மா..ஐயோ என்ன விட்டுடுங்க மா..ஆ"ன்னு..அலறித்துடிச்சேன். அப்பா மடியில உக்காந்தபடி. அம்மாவுக்கும் அழுகை தான்..ஆனாலும் கெட்டியா என்னைப் பிடிச்ச பிடியை விடவேயில்லை அவ. "கொஞ்சம் பொறுடி , செத்த நேரம் தான், ம்ம்ம்ம்..இதோ ஆச்சு பார்" ன்ன படியே ஆசாரி என் காதை சரியாத்தான் குத்தியிருக்குறாரான்னு கவனமாப் பாத்துட்டு தான் என் கையவிட்டா.

அழுகையோட ஏகப்பட்ட எரிச்சலும் சேர்ந்துக்கிச்சு எனக்கு. வீட்டுக்குப் போற வழியில நாடார் கடையில் அடம்பிடிக்காமலேயே பன்னீர் சோடா கிடைச்ச திருப்தியில கொஞ்சம் போல அலட்டிக்கிட்டே வந்தேன்.

வீட்டு வாசலில் யாரோ ஒரு ஜோடி. "அடடா..டேய் சதா எப்புடிடா இருக்கே " ன்னு ஏக அமக்களமாய் வரவேற்கிராரு அப்பா. ":ஏய் மாலா ஆருன்னு தெரியலையாடி எங்க ராணி அக்கா மகன் சதா" ன்னதும் சுதாரிச்சிக்கிட்டாஅம்மா. "வாங்க வாங்க" ன்னு ஒரே உபச்சாரம் . எனக்குக் கெடச்சிருந்த திடீர் மரியாத இடம் மாறினதிலும், சதா என்று அழைக்கப்பட்ட அந்த மாமாவின் மனைவி ராஜியின் அழகில் அசந்தும் நின்ன இடத்திலேயே நின்னுட்டிருந்தேன். "உள்ளவாடா" ன்னு அப்பா கூப்பிட்டதில கூடத்தில இருந்து உள்ளறைக்கு இடம் பெயர்ந்தோம் மொத்த பேரும்.

"இப்பதான் டா உன் மொறப்பொண்ணுக்கு காது குத்தினோம். சொல்லாம கொள்ளாம வந்திருக்க...கொஞ்சம் முன்னாடி வந்திருந்தா..ஒன் மடியிலேயே வச்சு காது குத்தியிருக்கலாம்" ன்னு அங்கலாச்சார் அப்பா.

"இல்ல மாமா திடீருன்னு தான் கெளம்பினோம்..இவ அம்மாவுக்கு ஓடம்பு முடியாம இருந்து போன வாரம் தான் தவறிப் போனாங்க, அதுல இருந்து எங்கயாவது போகலாம்ன்னு ஒரே தொணப்பு. எனக்கு உன்ன விட்ட வேற யாரு மாமா இருக்கா? அதான் இங்க கூடிட்டு வந்தேன்" .

பேசுவது புரிந்தும் புரியாமலும் முழிச்சுகிட்டே இருந்தா ராஜி மாமி. சதா மாமா எங்க தாத்தாவோட மூத்த சம்சாரம் ஜானகிப் பாட்டியின் மகள் ராணியின் மகன். பாட்டி இறந்தும் தாத்தா எங்க பாட்டி ஜானகியின் தங்கை சுசீலாவை கட்டியிருக்கிறார். ஆனாலும் மகள் ராணியின் மேல கொள்ள பிரியமாம் எங்க தாத்தாவுக்கு. அக்கா மக, தாயில்லாப் பொண்ணுன்னு எங்க பாட்டியும் ராணி அத்தைய தன் பொண்ணாத்தான் வளத்திருக்காங்க. எங்க அப்பாவையும் ரகு சித்தப்பாவையும் ரொம்ப அன்பா பாத்துப்பாங்களாம் ராணி அத்த.

"எனக்கு மொத மொத முழுக்கால் சட்டையும் ஃபுல் சர்ட்டும் தச்சு போட்டு அழகு பாத்ததே எங்க ராணி அக்கா தான்"னு அப்பா அடிக்கடி சொல்லக் கேட்டிருக்கேன்.

கல்யாணமாகி சில வருஷத்திலேயே ஒரே மகன் சதானந்தன தவிக்க விட்டுட்டு ராணி அத்த இறந்துடாங்களாம். அம்மாவும் இல்லாமப் போகவும் ,சின்ன வயசுலயே வீட்டை விட்டு ஓடிப்போய் மைசூரில் செட்டில் ஆகிட்டாரு சதா மாமா. செட்டில்ன்னா காரும் பங்களாவுமா இல்ல..ஒரு பீடி கம்பெனியில் வேலைக்கு சேந்தவர், அங்க வேலை பாத்து வந்த ராஜி மாமியோட அப்பாவப் பழக்கம் பிடிச்சுக்கிட்டாராம் ..அப்புடியே பெண்ணையும் கட்டிக்கிட்டாரு.

மைசூர் பிராமணக் குடும்பத்துப் பொண்ணு ராஜி..மூக்கும் முழியுமா கிளியாட்டம் பெண்ணும்பாங்களே .. ராஜி மாமியைப் பாத்துத் தான் அப்படி சொல்றதே ஆரம்பிச்சிருக்கணும். அப்படி ஒரு தந்த நிறமும், செப்புச்சிலைமாதிரி உடலமைப்பும், ஒய்யாரமும் என்னாலயே வச்ச கண் வாங்க முடியல.நிகு நிகுன்னு பளபளக்குற அந்த மூக்குல ஒரு செவப்புக்கல்லு மூக்குத்தி தான் என்ன அழகு?

யாரோ சொந்தக்காரங்க வந்திருக்காங்கன்னு தெரிஞ்சு பாக்க வந்த வீட்டுக்காரப் பாட்டி கூட "அட ஈரோ மாதிரி பையன், ஈரோயினி மாதிரி பொண்டாட்டி" ன்னு அம்மாகிட்ட கிசுகிசுத்தா.

மொழி புரியாட்டாலும் ஆதரவாப் பேசுன அம்மா கிட்ட கெட்டியா ஒட்டிக்கிட்டா ராஜி மாமி. தினமும் என் காதுப் புண்ணுக்கு எண்ணை வச்சு , அம்மா அளவா ஒடச்சுக் கொடுக்குற பூந்துடைப்பக் குச்சியை ஏதோ அரைபவுன் தோடு அணிவிக்கும் பாவனையோட பயபக்தியா போட்டுவிடுவா .

தன் அம்மா பேர எனக்கு வச்சிருக்குறதுல சதா மாமாவுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம், என் மேல தனி பிரியம்..எனக்கும் தான்."இது என்னக்கா, கொழந்தைக்கு நல்ல பவுன் தோடு போடாம ஏதோ குடியானவங்க வீட்டுப் புள்ள மாதிரி பூந்தொடப்பக் குச்சியப் போட்டா வக்கிறது?" ன்னு சதா மாமா கேட்க,

"இல்ல சதா ஒரே புண்ணா இருக்கு பாரு காது, செத்த ஆறிணதும் தங்கத்தோடு தான் போடணும். எங்க அம்மா வீட்டுல நல்ல பெரிய தோடாத்தான் குடுத்திருக்காங்க".

ஒரே பொண்ணுக்கு காது குத்த தாய் வீட்டுலருந்து யாரையும் அழைக்க அப்பா விடல்லங்கிற ஆத்திரத்துல அம்மா சொன்னா .

காய்கறி நறுக்க, வீட்டை சுத்தம் செய்யன்னு ரொம்ப உதவியாஇருந்தா மாமி அம்மாவுக்கு. மாமாவும் மாமியும் கூடத்தில் படுப்பாங்க, நாங்க உள்ளறையில். ஒரு ராத்திரி மாமாவுக்கும் மாமிக்கும் சரியான சண்ட கன்னடத்துல காச்சு மூச்சுனு. என்னமோ ரொம்ப பெரிய பிரச்சினன்னு மட்டும் தான் புரிஞ்சிது எனக்கு.அம்மாவும் அப்பாவும் போய் என்னான்னு கேக்கவேயில்ல..அடுத்த நாளே ரகு சித்தப்பாவை வரவழச்சு அவரோட செங்கல்பட்டு அனுப்பிட்டார் அப்பா, மாமாவையும் மாமியையும். அவங்க போய் ஒரு வாரம் வரைக்கும் யாரும் யாரோடயும் முகம் கொடுத்துப் பேசிக்கல. அப்பாவும் சரி அம்மாவும் சரி ஏதோ ரொம்ப இறுக்கமா இருந்த மாதிரி தோணுச்சு எனக்கு.

மறுபடியும் மைசூர் போக விருப்பம் இல்லன்னு சதா மாமா சொல்லியிருக்காரு..ரகு சித்தப்பாவும் ஒரு பெட்டிக்கட வச்சுக் குடுத்துட்டாராம் அவருக்கு,

"ஆமா ஆமா ஏன் மாட்டான் உங்க தம்பி? பின்ன கொஞ்சமான அழகா அதுன்னு "ஆத்திரமா அம்மா ஒரு நா அப்பாவோட மல்லுக்கட்டிக்கிட்டு இருந்தா.

"சும்மா வாய்க்கு வந்தபடி பேசாதடி, எங்க அக்கா எங்களுக்கு செஞ்சதுக்கு நாங்க எவ்வளவோ கடன் பட்டிருக்கோம்"ன்னு அப்பாவும் பதில் சொன்னாரு.

ரொம்ப நாள் வரைக்கும் சதா மாமாவப் பத்தி பேசறதேயில்ல யாரும். தீபாவளி, பொங்கல்ன்னு பண்டிகைகளின் போது மட்டும் பாத்துக்கிட்டோம் எல்லாரும்..அம்மாவும் சித்தியும் கண்ணாலயே பேசிக்கிறதும், கடுகடுன்னும் இருப்பாங்க அவங்க வந்தாலே. கட வியாபாரம் நல்லா சூடு பிடிச்சு மாமா குடும்பம் செழிப்பமா வந்துக்கிட்டு இருந்த நேரம்.....அங்கயும் என்னவோ பிரச்சின.

"ஊரோட போறோம் மாமா"ன்னு, கொழந்தைகள கையில பிடிச்சிக்கிட்டே கண்ணீரோட சொல்லிட்டு போனாங்க மாமா, மாமி. அவங்க பின்னாடியே அழுதுக்கிட்டே ஒண்ணும் புரியாம கொஞ்ச தூரம் நானும் போனது மறக்கவே முடியாது.

சதா மாமான்னு ஒருத்தர் இருந்ததே மறந்து போச்சு.

என் சொந்த அத்த, அப்பாவுக்கு நேர் மூத்தவங்க பேபி அத்த, அவங்க புள்ளக்கே என்னையும் கட்டிக் குடுத்துட்டாங்க. திடீர்ன்னு சதா மாமா இறந்துட்டார்ன்னும், நாலஞ்சு கொழந்தைகளோட மாமி ரொம்ப கஷ்டப்படுறதாவும் எல்லாம் கேள்விப்பட்டேன். பீடி சுத்தி பொழக்கிறாங்கன்னு சொன்னாங்க.

ராஜி மாமிய நெனச்சாலே அந்த பளபளங்குற மொகமும், செதுக்கி வச்ச மாதிரியான மூக்குல மின்னுர செவப்புக் கல்லு மூக்குத்தியும் தான் நெனப்பு வரும். மூக்கு நுனி செவக்க மாமி அழுற மாதிரி ஒரு கனவு வந்து வந்து போச்சு பல நா.

"ரொம்ப நாளா ஆசப்பட்டுக்கிட்டே இருக்கியே ராணி. இன்னக்கு கடயில கல்லாவுக்கு ஆள் வச்சிட்டு வரேன். ரெடியா இரு சினிமாவுக்குப் போவோம்" ன்னு அன்னக்கி இவர் சொன்னதும் தல கால் புரியல எனக்கு. ஆச ஆசயா ஆரஞ்சு கலர் மைசூர் சில்க், மாட்ச்சா தலையில கனகாம்பரம், செவப்புக்கல் தோடு, மூக்குத்தின்னு கெளம்பிட்டேன். வண்டியில பாதி தூரம் போயிருப்போம், இவர் ஃப்ரெண்ட் ஒருத்தரு வழிய மறிச்சாரு.

"டேய் யாரோ உங்க சொந்தக்காரங்களாம் வீட்டு அட்ரெஸ் தெரியாம கட வாசல்ல வந்து நிக்கிறாங்க, ஒன் பேரும் ராணி பேரும் சொல்றாங்க , சரியா தமிழ் தெரியல மைசூராம்" ன்னதுமே சட்டுனு நானும் இவரும் புரிஞ்சிக்கிட்டோம்.

"வா, வா சதா அண்ணன் குடும்பம் தான் போல"ன்னு பறக்குறாரு இவரும்..

கட வாசல்ல ரெண்டு மூணு பொம்பளங்க, நாலஞ்சு வயசு பிள்ளங்க. தெரிஞ்ச மொகமாவே யாரும் இல்ல!

வத்த, தொத்தலா பல்லெல்லாம் நீண்டு ,தலையில முக்காடு போட்டிருந்த ஒரு வயசான மனுஷிய கேட்டேன்

" சதா மாமா பொண்டாட்டி வரலீங்களா" ன்னு

கண்ணு ரெண்டும் மின்ன சட்டுன்னு நிமுந்து பாத்தவங்களோட செவந்த மூக்குல ,தேவைக்கு அதிகமாவே நீண்டிருந்துது அந்த பூந்தொடப்பக்குச்சி.

...ஷஹி...

ஜெயமோகனின் "காடு"...

ஜெயமோகனின் காடு அவரது ஐந்தாவது நாவல். கனவையும் வாழ்வின் யதார்த்தத்தையும் ஊடும் பாவுமாக நெய்து படைக்கப்பட்ட நாவல் காடு."ஏய் வாசகா உனக்குத்தான் எத்தனை எழுத்தாளர்கள்" என்கிறது நகுலனின் கவிதை வரியொன்று. நான் பார்த்த காடு தான் எனது. அதைத்தான் எனது விமர்சனமாகவும், விவாதமாகவும் முன் வைக்கவியலும்..ஆரோக்கியமான விவாதங்கள் இலக்கிய உலகில் வரவேற்கப் படும் என்ற நம்பிக்கையுடன்..

காட்டில் சாலையிடும் கல்வெர்ட் கான்டிராக்ட் எடுத்துள்ள மாமனின் ஆணைக்கு இணங்கி ,தன் தாயின் விருப்பம் என்பதாலும்...கான்டிராக்ட் கணக்கு வழக்கு பார்க்கவென காட்டில் நுழைகிறான் நாயகன் கிரிதரன்.

பணியாள் குட்டப்பன்... கதை நெடுகிலும் நம்மைக் கவரும் பாத்திரம், சமையல் , காடு பற்றின சகல அறிவும், வேலையாட்களிடம் வேலை வாங்கும் திறன், சக மனிதர்களிடத்தான அன்பு, மாறாத மன மற்றும் உடற்திறன் என்று ஒரு ஹீரோவுக்கான அத்துணை அம்சங்களும் பொருந்தின ஒரு கதாபாத்திரம்.

ரெசாலம், குரிசு, சினேகம்மை, ரெஜினாள் ,ராபி ,ஆபேல்-இரட்டையர்கள் என்று வேலையாட்கள்.

காட்டின் மீது அதீதமான ஆர்வம் இழுக்க ,உலவச் சென்ற நேரம், ஒரு மரத்தினடியில் கண்ணயர்ந்து விடும் கிரிதரன், கனவா நினைவா என்றே உணரவியலாத அச்சுறுத்தும் ஒரு மனப் பதட்டத்துக்கு ஆளாகிறான் . காடு பற்றி மட்டுமல்லாமல், தம்புரான் கதைகள் பலவும் அறிந்த குட்டப்பன் அடங்காக் காமப் பசி கொண்டலைந்த வன நீலியொருத்தி காஞ்சிர மரமொன்றில் ஆணி அறையப்பட்டு கட்டுண்டு இருக்கும் கதையைச் சொல்ல, கிரியின் மனதிலும் நீலியை இருத்தி கூர் ஆணி கொண்டு அறையப்படுகிறது. எத்தனை தான் பயமும் பதட்டமும் இருந்தாலும் காட்டின் ஓயாத அழைப்புக்கிணங்கி மீண்டும் மீண்டும் காட்டினுள் புகுகிறான் கிரி.

நீரோடை ஒன்று சிற்றருவியாகவிழும் இடத்தில் ,குளிக்கவென அமர்ந்திருந்த பேரழகு , மலையத்தி ஒருத்தியைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் காதலும் கொண்டு விடுகிறான். அவள் யார் என்னவென்ற விபரம் ஏதும் அறியாத போதிலும், மீண்டும் சந்திக்க வாய்ப்பு அமையுமா என்றெல்லாமும் தெரியாத நிலையிலும் கூட ,மனதையும் உடலையும் சேர்த்துப் பிணைத்து ...வேறொன்றையும் பெரிதென நினைக்க இடங்கொடாமல், நினைவில் கனவாகவும்..கனவில் நினைவே போலும் மயக்கும், வாழ்வில் ஒரே முறை வாய்க்கும் முதற் காதலின் உன்மத்தப் பிடியில் சிக்கி விடுகிறான்.

நீலி என்பது தான் கிரிதரன் காதல் கொண்டு விடும் மலை சாதிப் பெண்ணின் பெயர்.குட்டப்பன் கிரிக்குச் சொல்லும் வனநீலிக் கதை, மிகையான சொல்லாடல்களுடனானது என்றாலும், கதையில் அதன் பங்கு பிரதானமானது. ஐய்யர் பாத்திரமும் , குட்டப்பனும் மட்டும் அவளைப் பற்றி பேசும் இடங்கள் இல்லையென்றால்...மனம் பிழன்ற நிலையில் கதாநாயகன் தானாகவே உருவாக்கிக் கொண்ட ஒரு கற்பனைக் காதலி தான் நீலி என்ற அளவிலேயே வாசகனின் புரிதல் இருந்திருக்கும். மட்டுமல்லாமல் அவள் இறந்து பட்டாள் என்ற செய்தியை குட்டப்பன் சொல்லுமிடம் நமக்குப் பெரிதான அதிர்ச்சியொன்றும் ஏற்பட்டு விடாமல் அவளுடைய பாத்திரத்தோடே பிணைந்திருக்கும் ஒரு வன தேவதை தானோ அவள் என்ற மாயத்தோற்றம் காக்கிறது.

சில நாட்கள் மட்டுமே கிரியும் நீலியும் பேசிப் பழக சந்தர்ப்பம் அமைகிறது. கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டிய ஒரு முக்கிய அம்சம் என்னவென்றால்..... பார்த்த மாத்திரத்தில், அவள் மேலாடை ஏதும் அணியாத நிலையில் தான், கிரி அவளிடம் காதல் கொண்டு விடுகிறான் என்ற போதும், பழகும் வாய்ப்பு கிட்டும் எந்த நேரத்திலும் அவர்களுக்கிடையே உடல் ரீதியிலான நெருக்கம் நேரவேயில்லை என்பது தான். உண்மையான காதலுக்கு உடல்களைப் பிணைக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பது தானா ஜெயமோகன் சொல்ல விழைவது?

கிரிதரனின் தாய்----தினசரி வாழ்க்கையில் நாம் அனைவரும் எங்கேனும் சந்தித்திருக்கக் கூடிய ஒரு பெண் தான் இவள். தான் எடுத்து விட்ட முடிவில் திடமாய் இருப்பதும், எதற்கும் அஞ்சிவிடாத அவளுடைய துணிவும், கணவனை, மகனை தான் நினைக்கும் விதமாக ஆட்டி வைப்பதிலும் ...யதார்த்தமான ஒரு பாத்திரப் படைப்பு.

ஐய்யர்----பெண்கள் பற்றின இவரது ரசனையும், இலக்கியத்தின் பால் கொண்டிருக்கும் நாட்டமும், கதாநாயகனிடம் இவர் கொண்டு விடும் நட்பும் கதையின் போக்கை நிர்ணயிப்பதில் பெரும் பங்கு வகிக்கின்றன.

"இன்னும் சொல்லப்போனா எல்லா மோகினி, பேய்க் கதையிலயும் உள்ள இருக்கிறது பெண்ணோட காமத்தைப் பயப்படற ஆணோட கோழைத்தனம் தான். எல்லாப் பெண்ணிலயும் யட்சி உண்டு. மந்திரம் தெரிஞ்சவன் பயப்படமாட்டான்." என்று ஐய்யர் கிரிக்கு அறிவுரை கூறுகிறார் ஓரிடத்தில். ஆசிரியர் பேசும் யட்சிப் பெண்கள் வெறும் புனைக்கதைகளில் பாத்திரமாக வரும் கனவா? இல்லை அவர் அறிந்து, பார்த்து, பயந்த நிஜப் பெண்களா? ஆண் , பெண் உறவுச் சிக்கல்களை அலசும் இம்மாதிரியான சந்தர்ப்பங்களில், இப்படிப் பட்ட அழுத்தம் திருத்தமான, எதிர்மறையான நிலைப்பாடுகள் அல்லது கருத்துத் திணிப்புகள் எதற்காக?

பெண்கள் பற்றின அழகு வர்ணனைகளிலும் சரி, அவர்களுடைய மன ஓட்டங்களை விவரிக்கும் இடங்களிலும் சரி , கடுமையான ஆணாதிக்க சிந்தனை விரவிக் கிடப்பதை ஆசிரியர் அறிகிறாரா? நாயகன் காதலியின் அழகை எண்ணி மயங்கும் போதே, நாட்டில் வாழும் மங்கையரின் குறைகளாகக் கருதும் பொன்னிறத்தையும், தளர்ந்த உடற்கட்டையும் விவரித்து ,அவன் மீதே பெரும் எரிச்சலை வாசகனுக்கு உண்டாக்குகிறான். அழகின் மீது இத்தனை காதல் கொள்ளும் கிரியின் மனைவி, அவன் மாமன் மகள் வேணி அவலட்சணத்தின் மொத்த உரு என்பதும் முக்கியமான செய்தி.

நாம் அறிந்தேயிராத காட்டை நம் கண்களின் முன் விரியச்செய்வதிலும், ஒரு மிளாவை, யானையை, பலா மரத்தை, ஆற்றை, தேவாங்கை, குரங்கை,கொன்றை மரத்தை, கதாபாத்திரமாக நினைக்க வைப்பதிலும், ரெசாலம் ஒரு தேவாங்கின் மீது கொண்டு விடும் அதீதமான பாசம் ஏன் என்று வாசகனுக்குப் புரிய வைக்கும் இடத்திலும் ஒரு தேர்ந்த கதைசொல்லியாக சரசரவென விஸ்வரூபம் எடுக்கிறார் ஜெயமோகன். கிருத்துவ மதம் பற்றி மிகுந்த கிண்டல் தொனிக்கும் வசனங்கள் பல உள்ளனவே என்று வாசகன் உயர்த்தும் புருவத்தை நீவி விடும் படியாக..அதே கிறித்துவ பாதிரியும், மருத்துவரும், செவிலிமாரும் மலைவாழ் மக்களுக்கு சேவை செய்பவர்களாகக் காட்டியும், அம்மதம் மலைவாழ் மக்களிடம் ஏற்படுத்தும் மாற்றங்களையும் ஊடாக எழுதிவிட்டிருக்கிறார்.

கதை நெடுகிலும் குமட்ட வைக்கும் ஏசும் வார்த்தைகள், பாத்திரமாக வரும் முக்கால்வாசிப் பெண்கள் அடங்காக் காமம் கொண்டலைபவர்களாகச் சித்தரிக்கப் பட்டிருப்பதும் என்று முகஞ்சுளிக்க வைக்குமிடங்கள் ஏராளம். ஜெயமோகனின் பல கதைகளிளும் போலவே இதிலும் பெண் என்பவள் ஏதோ மிஸ்டீரியஸான, அச்சம் தருபவளாக, எளிதில் திருப்தி அடைந்து விடாத ஒரு பிறவியாகவே புனையப்பட்டிருகிறாள். கதையின் போக்கெங்குமே கதாநாயகன் பெண்களால் பாலுறவுக்காகக் கட்டாயப்படுத்தப்படுபவனாகவே இருக்கிறான். இதென்ன ஆண் இனத்தின் ஆழ் மன ஆசையின் ஒரு நீட்சியா? இல்லை யதார்த்தம் என்பது தான் ஆசிரியர் சொல்லும் பதிலா? ஒப்புக்கொள்ளவே முடியவில்லையே! ஒரு பெண்ணின் சம்மதமில்லாமல் அவளை வன்புணர்ந்துவிட இயலும்..ஆனால் ஆணுக்குத் தான் இயற்கையே பாரபட்சமான ஒரு வசதி வழங்கியிருக்கிறதே? எந்த ஒரு இடத்திலும் தானாக ஒரு முடிவு எடுக்காதவனாகவும், கோழையாகவுமே தோன்றும் கிரி அப்படியொன்றும் மனதைக் கவரும் விதமானவனாகவும் இல்லை..ஆனாலும் அவன் மாமியிலிருந்து, அடுத்த வீட்டுப் பெண், எஞ்சினீயர் மனைவி என்று அவனைக் காமுறும் பெண்களாகவே காட்டப் படுவதை சகிக்கவே இயலவில்லை.

எந்தப் பெண்ணைப் பற்றின குறிப்பென்றாலுமே நாவல் முழுவதும் அவளுக்கு இன்னாருடன் தொடர்பு என்று சர்வசாதாரணமாக சொல்லப்படுகிறது. ரெஜினாளுக்குப் பதிலாக வேலைக்கு வரும் எடத்துவா மேரி என்னும் பெண்ணைப் பற்றி "அவளுக்கு கற்பும் பணம் போல கண்ணும் கருத்துமாக பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய பொருள் தான்" என்னும் வரி கூட பாத்துக்கோ நானொன்னும் எல்லாப் பெண்களையும் பற்றி அப்படிச் சொல்லல என்பது போலத்தான் இருக்கிறது.

ரெசாலத்தின் மனைவிக்கு கிரியின் மாமனோடு தொடர்பு இருப்பதும் பிள்ளை போல் வளர்த்த தேவாங்கை சிறுத்தை கவ்விச் செல்வதில் மனம் தடுமாறி வீட்டில் கொண்டு விடப்படும் ரெசாலம், கிரியின் மாமனைக் கொல்வதுமாக இன்னொரு கள்ளத்தொடர்பும் அதன் விளைவும்.இம்மாதிரியான தொடர்புகளும், காம விகாரங்களும் நம் சமூகத்தில் இல்லை என்று சொல்வதற்கில்லை என்றாலும் இத்தனை அழுத்தமான , விகாரமான, காமம் பற்றின நிலைப்பாடு, யதார்த்தம் என்ற பெயரில் தேவைதானா? காடு என்பதே நம் ஆழ் மனம் பற்றினதான ஒரு குறியீடு தான் என்றும் அதன் நிலைப்பாடுகளில், விகாரங்களில், குரூரங்களில், தன்மைகளில் ஏற்படும் மாற்றங்களைப் பற்றி விவாதிப்பது தான் நாவலின் நோக்கம் என்று விட்டாலும் கூட அதிகமான ,மிகைப்படுத்தல் தெரிகிறது காமம் பற்றின கண்ணோட்டத்தில்.

காடும் ,காட்டில் வாழும் எண்ணற்ற உயிரினங்களும் மனிதனின் பேராசைக்குப் பலியாவதை கதையின் ஓட்டத்தில் சொல்லி சூழலியல் எச்சரிக்கை ஒன்றை அறைகூவுகிறார் ஜெயமோகன்.

நிகழ்காலத்திலும் இறந்தகாலத்திலும் ஏக நேரத்தில் பயணிக்கும் கதையோட்டம், ஒரு தேர்ந்த இயக்குநரின் கைவண்ணத்தில் தயாரிக்கப்பட்ட திரைப்படம் போல வெகு கச்சிதம். கிரியும் நீலியும் குறிஞ்சிப் பூவைப் பார்க்கப் போகும் இடம் கதையின் போக்கில் அடடா என்று வியக்க வைக்கும் இடங்களில் ஒன்று. என்னவோ ஏதோவென்று குறிஞ்சியைப் பற்றி ஏக எதிர்பார்ப்பில் இருக்கும் கிரி இந்த அபத்தமான பூவை ஏன் மலையும் மலை சார்ந்த இடத்திற்கான அடையாளமாகக் கற்பனை செய்தார்கள் என்று ஏங்குவது அற்புதமான ஒரு மனவியல் கூற்றை போகிற போக்கில் சாதாரணமாகச் சொல்லி விடும் ஒரு வரி.எத்தகைய ஓர் அபூர்வ நிகழ்வாக குறிஞ்சி மலர்வதைக் கொண்டாடுகிறான் மனிதன்...ஆனால் அப்படியொன்றும் பூலோகத்தில் இல்லாத ஓர் பொன்மலராக அது இல்லை என்பது ஏமாற்றம் தந்துவிடம் ஒரு விஷயம் தானே..யதார்த்தம் என்பதும் அப்படிப்பட்டது தானே? ஒரு வன தேவதையாக, பெண்ணல்லாத ஏதோ ஒரு மாயப் பொருளாக, காணக் கிடைக்காத ஒருத்தியாகவெல்லாம் நீலியைக் கற்பனை செய்து வந்த கிரி அவளும் சாதாரணப் பெண் தான் என்று உணர்ந்து கொள்ளும் ஒரு கணம் அது. மனதிற்குள் பெருங்கனவாக, உன்மத்தம் கொண்டுவிடச் செய்யும் ஒரு உணர்வு... கனவு நிலையை விட்டு வெளியே வந்து விட்டால்...நீர்த்துப் போய் விடுவதை வாழ்நாளில் ஒரு முறையேனும் அனுபவிக்காதவர்கள் யார்?

கதையின் ஓட்டத்தில் கிரியின் தொழிலில் பெரும் நட்டம் ஏற்படுவதும், மனப்பிழற்வின் விளிம்புக்கு அவன் சென்று மீள்வதுமாகவும், நீலியைப் பற்றின கனவுகள் அவன் வாழ்வு முழுவதும் தொடர்வதுமாக செல்கிறது.

ஜெயமோகன் எழுத்தில் எப்போதும் காணப்படும் குமரி மாவட்டத்து மலையாளம் கலந்த அழகுத் தமிழ் கதையின் மொழியாகி வசீகரிக்கிறது..அதே போல அவரது கதைகளில் எப்போதும் உலவி வரும் யட்சிகளும், நீலியரும் காட்டிலும் நடமாடி ஒரு கனவு நிலைக்கு வாசகனைக் கொண்டு செல்கின்றனர். கம்ப ராமாயணமும், குறுந்தொகையும் அடிக்கடி கையாளப்பட்டு ஆசிரியரின் மொழி அறிவையும், கதை மாந்தரின் இலக்கிய ஆர்வத்தையும் உணர்த்துகின்றன.

ஆசிரியர் ஒரு போத மயக்கத்தில், ஒரு கிளர்ச்சியுற்ற நிலையில் மட்டுமே இந்தக் கதையை,அதுவும் ஒரே மூச்சில் மட்டுமே எழுதியிருக்க முடியும் என்று வாசகனை நம்பவைக்கின்றது , ஒரு காட்டாறுக்கிணையாகப் புரண்டோடும் கதையின் நீட்சி. வாசகனும் அடித்துச்செல்லும் காட்டாற்றுக்கு ஈடு கொடுத்து ஒரு பெரிய மனப்பிழற்வை எதிர்கொள்ளும் விதமாகக் காட்டில் புரண்டு எழுகிறான்.

...ஷஹி...

அம்மா உனக்கு..

ஊரெல்லாம் புகழ்ந்தது ..
தங்க மனசுக்காரியென்று.

உற்றாருக்கு நானென்றால் ..
உறவாட வெகு விருப்பம்.

வாசலில் தேடி வந்து,
உரிமையாய் உணவு கேட்பர்..
வீதியில் சுற்றும், விதியில்லாதவர்.

தோழியருக்கும் நான் தான்
துயரத்தில் உற்ற துணை.

மாமியாரே கூட ..
'மகள் போல 'என்று விட்டார்!

அவருக்கு நான் தான்,
அன்பின் திருவுரு,

"உலகில் சிறந்த அம்மா "
என்பர் என் பிள்ளைகளின் தோழர்களும்!

" நிறைந்தது"..
என்று...
நினைக்க ஆசை தான்...

அவ்வப்போது அவசரத்திலும்,
எப்போதாவது ஆத்திரத்திலும்,
நான் அலட்சியமாய்ப் பேசி அழ வைக்கும்..
அன்னையின்..
கண்ணீர் பட்டு, கறையான என் நெஞ்சை..

...ஷஹி..

சொட்டுச் சொட்டாய் வர்ணம்..

ஒன்று,

இரண்டு,

மூன்று...

வண்ணங்கள்

எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன்

பச்சை,

மஞ்சள்,

ஊதாவென.

உயர்ந்து படந்திருந்த

மலைக்காட்டின் செம்மலராம்..

மலைத்தென்றலும் கதிரொளியும்

பெருமழையுமாய்க் கனிந்து சிவந்து.

மலைப் பார்க்கவென வந்து,

உன்

நந்தவனத்திலும் உண்டு

வர்ணங்கள்

என்று,

ஒன்றிரண்டு வேர்களை,

விட்டு விட்டும் பிடுங்கி,

நட்டு வைத்துப் பார்த்தாய்

எனை,

உன் குடியிருப்பின் தீர்மானமான

நீள அகலச் சட்டத்துள்.

உன் முகம் பார்த்து,

மலர்ந்து,

கூம்பி,

இந்த இளங்காலையில்

நீ

கருணையுடன் ஊற்றும்

நீர்த் துளிகளை

எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறேன்...

ஒன்று ,

இரண்டு....

..ஷஹி..

தமிழச்சியின் "தொலைந்து போன தூக்கம்" ஒரு அலசல்

28.1.11 தேதியிட்ட 'அவள் விகடனில்' தொலைந்து போன தூக்கம் என்ற தலைப்பில் தமிழச்சி தங்கபாண்டியனின் சிறுகதை படித்தேன். பிரமாதமான கதைக்கரு, அருமையான கதை சொல்லும் பாங்கு, ஆழமான உட் கருத்து என்று அமர்க்களப்படுத்தி விட்டார் தமிழச்சி.

ஜோதி என்ற பெண்ணை, காதல் மணம் புரிந்து கொண்டு ஆண்டு ஒன்றே ஆகியிருந்த கணேஷ் என்ற இளைஞன் இரு சக்கர வாகன விபத்தில் பலியான செய்தியோடு துவங்குகிறது கதை. கதை சொல்லியின் சகோதரன் முறையிலானவன் கணேஷ்...விபத்து பற்றி அறிந்து ,பதறி ,தான் அப்போது இருந்த கடையிலிருந்து வீடு திரும்பும் வழியில், ஹெல்மெட் அணியாத, முன் பின் அறியாத வாலிபன் ஒருவனை" ஹெல்மெட் போடலையா" என்று தன்னையறியாமல் கேட்கும் இடத்தில் அனாயாசமாக நம் மனதை அள்ளிவிடுகிறார் கதை சொல்லி.

கணேஷ், ஜோதி திருமணம் நடந்ததும், ஊருக்கு அடங்காவிட்டாலும் அக்காவுக்கு அடங்கும் நல்ல பிள்ளையாக அவன் இருந்ததை எல்லாம் நினைவுகூர்ந்து துக்கிக்கிறது அக்காளின் மனம். அகால மரணம் ...அதோடு அகோரமானதும் கூடவென்பதால்,சடலத்தை வீட்டில் வைத்து கூட அழவியலாத துர்பாக்கிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர் கணேஷின் குடும்பத்தினர். கர்ப்பவதியான கணேஷின் மனைவி, தன் துயரம் சொல்லி அழுவதில் வெடிக்கிறது கதை சொல்லியின் மனமும்.

அவள் எத்தனை மாதம் கர்ப்பம் என்ற கேள்வியைக் கூட கேட்கவியலாமல் துக்கம் அவர்களிடையில் அழுந்த ஊடுருவி இருப்பதையும் , சடங்குகள் முடிந்த அடுத்த நாள் இரவின் போக்கை, மனித இருப்பின் துயரத்தை, பெண் படும் பாட்டை அழுத்தமாகச் சொல்லி முடிக்கிறார் தமிழச்சி.

திருமணம் முடிந்த நாள் முதலே கொண்டாட்டங்களில் மிகுந்த நாட்டம் கொண்டிருந்த கணேஷ், இரவெல்லாம் வெளியில் சுற்றி, பொழுது புலரும் தறுவாயில் தான் வீடு சேர்வான் என்பதும் , அவனுக்காக விழித்தே இரவுகளைக் கழித்து வந்திருக்கின்றாள் ஜோதி என்பதும் தெரிய வருகிறது. கணவன் இரவில் நேரத்தோடு வீடு வருபவனாக இருந்திருந்தால் தானே அவளுக்கு அன்றைய பாழும் இரவில் அவனைக் காணவில்லையே என்ற பயம் ஏற்பட்டிருக்கும்? எப்போதும் போல அன்றிரவும் அவன் வீடு சேரவில்லை என்று நினைத்து விட்டிருக்கிறாள். அவன் இறந்த அடுத்த இரவே அயர்ந்து, தன்னை மறந்து உறங்கும் ஜோதியைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார் கதை சொல்லி..துக்க செய்தி அறிந்து தாமதமாக வந்திருக்கும் யாரோ உறவினரின் அழுகை ஜோதியை எழுப்பிவிடாதிருக்கக் கதவைச் சாத்துகிறார் என்பதோடு முற்றுகிறது கதை.

தமிழ்க் குடும்பங்களில் பங்காளி முறையானவர்களின் பிள்ளைகளுக்குள் இருக்கும் அழுத்தமான அன்பு மற்றும் நட்புணர்வு,

இன்னமும் மாறாதிருக்கும் ,பிறப்பு மற்றும் இறப்பு சம்பந்தமான சம்பிரதாயங்கள்,

அவற்றோடு சமூகத்துக்கான ஓர் சேதி message...அதாவது இரு சக்கர வாகனங்கள் ஓட்டும் போது மேற்கொள்ள வேண்டிய முன்னெச்சரிக்கை

இவை எல்லாவற்றுக்கும் சிகரம் வைத்தாற்போல் எப்பேர்பட்ட துக்கமாக இருந்தாலும் மனித உடலின் தீராப் பிணிகளான பசியும், தாகமும், தூக்கமும் எவ்வாறு மற்றெல்லாவற்றையும் பின் தள்ளுகின்றன என்ற முகத்திலறையும் உக்கிரமான உண்மையையும் தன் கதையின் வாயிலாகப் பதிவு செய்திருகின்றார் தமிழச்சி. உப்பும் உறைப்பும் உள்ளே போக, செத்த துக்கம் தன்னால தீரும் என்று சும்மா தானா சொன்னார்கள்? எத்தனைப் பெண்களுக்கு ஆழ்ந்த, அமைதியான தூக்கம் வாய்த்துவிடுகிறது?...பெண் குழந்தையொன்று வளர்வது உணவை மட்டுமல்ல தன் தூக்கத்தையும் தின்று தானே?

உறங்கிக் கொண்டிருந்த ஜோதியின் முகத்தில் " கொஞ்சம் சிரித்தாற்போல் உதடுகள் அசங்கியிருந்தன" என்கிறாரே கதை சொல்லி... உறக்கம் மட்டுமே இனி அவளுக்கு சுகம் தரும் என்கிறாரா? உடலையும் மனதையும் சேர்த்துக் கட்டிப் பிணைத்திருந்த ,தன் தூக்கதைத் தன்னிலிருந்து விலக்கி வைத்திருந்த விலங்கு அறுந்ததால்அவளும் அறியாமல் உண்டான ஆழ் மனதின் புன்னகை என்கின்றாரா?

...ஷஹி...

தி.ஜா வின் மோக முள்..

மோக முள்..தி.ஜானகிராமனின் மிகப் பேசப்பட்ட ,பிரசித்திபெற்ற திரைப்படமாகவும் எடுக்கப்பட்ட நாவல். தமிழில் இதுகாறும் வெளியான நாவல்களில் மிகச் சிறந்த ஒன்று. கதையைப் பற்றி பேசு முன் தலைப்பைப் பற்றி சிலாகிக்காமல் இருக்க முடியாது. "மோகம்"..உயிரோடு, உடலையும் ஆன்மாவையும் ஒரு சேரக் குத்தும் முள் தானே?. பொருந்தாக் காதல் என்று ஒரு தலைப்பு பள்ளியில் படித்திருக்கிறோம். உண்மையில் பொருந்தாக் காதல் என்ற ஒன்றே பொருத்தமில்லா பதம் தானோ என்ற கேள்வி எழும்பும் மோக முள் படிக்கும் போது. ஏன், யாரிடம் ,எப்போது என்றெல்லாம் பார்த்தா காதல் வரும்? All is fair in love and war என்பார்களே...

பாபு..கதாநாயகன், சிறு வயது முதலே தான் பழகி வரும் யமுனாவிடம் எப்பொழுது எனத் தெரியாமலேயே மனதைப் பறிகொடுக்கிறான்.

சங்கீதத்தில் மிகுந்த ஈடுபாடும், அற்புதமான திறமையும் கைவரப் பெற்ற பாபுவுக்கு ஆசான் ரங்கன்னா. ராஜம் என்ற உயிர் சிநேகிதன் ஒருவனும் உண்டு பாபுவுக்கு.இவர்கள் தவிர பாபுவின் பெற்றோரும் முக்கிய கதாபாத்திரங்கள் நாவலில்.

யமுனா, கோவில் சிலையே எழுந்து வந்தார் போன்ற தெய்வீகமான அழகுடைய பெண்.

தஞ்சாவூரைச் சேர்ந்த ஒரு சமீந்தாருக்கு ஆசை நாயகியாக இருந்த மராத்தியப் பெண்ணுக்குப் பிறந்த பேரழகி. பாபுவை விடப் பத்து வருடங்கள் மூத்தவளாக இருந்த படியால் அவனை நண்பனாகக் கூட கருத இடமில்லாமல் தம்பியாக பாவித்துக் கொண்டிருந்தவள். தந்தையான சமீந்தார் இறந்து போக, அவள் நிலை எல்லா ஆசைநாயகியரின் பெண்மக்களுக்கும் நிகழ்வதைப் போல மிகவும் மோசமாகிறது. எவ்வளவுக்கென்றால், இரண்டாம் தாரமாக பெண் கேட்டு வரும் ஒருவன் கூட இவள் ஒரு ஆசைக்கிழத்தியின் மகள் என்று அறிந்து நிராகரிக்கும் அளவில். வாழ்வாதாரம் என்று சொல்லிக் கொள்ளும் படி ஏதும் இல்லாமல் போக, மீதமிருந்த நகைகளை விற்று காலம் கடத்துகிறார்கள் அம்மாவும் ,மகளும்.

சங்கீதம் சொல்லிக் கொள்ள ரங்கன்னாவிடம் சிஷ்யனாகிறான் பாபு. இடையில், பாபு தங்கியிருக்கும் வீட்டுக்கு அருகில் வசிக்கும் ஒரு இளம் பெண், வயதான ஒருவருக்கு வாழ்கைப் பட்டவள், பாபுவின் மேல் காதலாகிறாள். ஒரு இரவில் மனதின் இச்சையை அடக்கவியலாமல் அவளுடன் உறவு கொண்டு விடும் பாபு, அன்றே தன் மனதில் யமுனாவைத்தவிர யாருக்கும் இடம் இல்லை என்று உணர்கிறான். யமுனாவிடம் பாபு தன் காதலைச் சொல்ல, நிராகரிக்கிறாள் யமுனா.

வருடங்கள் உருள்கின்றன. சென்னையில் பாபு வசிக்கிறான். யமுனாவும் தனியே சென்னையில்தங்க நேர்கிறது.சிரமத்தில் இருக்கும் அவளுக்கு உதவி , தங்க இடமும் மற்ற வசதிகளுக்கும் பொறுப்பேற்கிறான் பாபு.சந்தர்ப்பவசத்தால் பாபுவுடன் இரவைக் கழிக்க நேரும் சமயத்தில், பாபு அவளை நெருங்க,

இணங்குகிறாள் யமுனா.

நாவலின் இறுதியில் மங்கள்வாடி சென்று ஒரு குருவிடம் சங்கீதம் பழக செல்லும் பாபுவை அவன் திரும்பி வரும் போது மணந்து கொள்வதாக வாக்களிக்கிறாள் யமுனா.

கதையின் போக்கென்னவோ மிகத் தெளிந்ததோர் நீரோடையினதைப் போல இருக்கிறது என்றாலும் பலப் பலக் கேள்விகளையும் நம் மனங்களில் எழுப்பாமல் இல்லை.

1.பாபுவுக்கு யமுனாவிடம் ஏற்பட்ட உணர்வு காதலா, வயதுக்கே உரிய உடல்கவர்ச்சியா?

2.அல்லது யாருமற்ற அனாதைகளான ஒரு தாயிடமும் மகளிடமும் கொண்ட பரிதாபமா?

3.பாபு முதன் முறையாக காதலைச் சொல்லும் போது மறுக்கும் யமுனா, அவனுடைய விருப்பத்துக்கு பல வருடங்கள் கழித்து இணங்குவதற்குக் காரணம் தனக்கு பலவாறாக உதவியவன் என்ற நன்றி உணர்ச்சியா?

4.இல்லை அவள் மனதிலும் அவன் பால் காதல் இருந்து வந்து வயதில் இளையவனிடம் காதல் கொண்டு விடுதல் சமூகத்தில் இழிவான ஒரு செயலாகத் தோன்றும் என்ற பயத்தினால் மறைக்கப்பட்டதா?

5.இதுவேதும் இல்லாமல், அது தஞ்சாவூரோ கும்பகோணமாகவோ இல்லாமல் சென்னையாக, தெரிந்த யாரும் இல்லாத ஓர் பாதுகாப்பான இடம் என்பது ஒன்றே தானா?

முதிர் கன்னியாக வாழ்ந்த அவளுள்ளும் எத்தனை ஏக்கங்கள் இருந்து வந்ததோ ?

இப்படியான எத்தனையோ கேள்விகளை நம் உள்ளங்களில் எழுப்புவதில் தான் ஆசிரியரின் மாபெரும் வெற்றி அடங்கியுள்ளது.

ஆண் பெண் உறவுச் சிக்கல்களையும் , ஆழ் மனதின் எண்ணவோட்டங்களையும் அலசி, மிக நுணுக்கமான எண்ண அதிர்வுகளையும் கூட வார்த்தைகளில் வடித்து விடும் பேராற்றல் படைத்தவர் தி.ஜா.

கலைஞர்களுக்கே உரிய குணம் ஒன்று உண்டு .உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் மிகப் பிரமாதமாக வெளிப்படுவான் எந்தக் கலைஞனும். கவிஞனும் காதலனும் பைத்தியமும் ஒன்றே போன்றவர்கள் என்பார்கள். மூவருமே உணர்வுமயமானவர்கள். Excited State Of Mind அதாவது உணர்ச்சி வசப்பட்ட மனநிலையில் தான் எந்தக் கலைஞனும் பரிமளிக்கிறான். பாபுவுக்கும் சங்கீதத்தில் உச்ச நிலை அடைய ஓர் கிரியாவூக்கி வேண்டும் என்ற ஆழ்மன ஆவல் தான் யமுனாவிடம் தோன்றும் பொருந்தாக் காதலோ என்றும் கூட எண்ணத் தோன்றுகிறது. அத்தனை எளிதில் கிடைக்காது என்று நன்கு தெரியும் ஒன்றின் மேல் வெறித்தனமாக ஆசை கொள்வதும் மனித இயல்புகளில் ஒன்று தானே? யமுனாவின் பேரழகும் வயதில் பெரியவள் என்ற தடைகளுமே அவள் மீது கட்டுக்கடங்காமல் பாபு கொண்டு விடும் மோகத்துக்குக் காரணமோ?

எப்பொழுதும் போல தி.ஜா வின் இந்தக் கதாநாயகியும் பேரழகியாகவும், தியாகத் திருஉருவாகவும், அசாதாரண அறிவும், மனத் திண்மையும் கோண்டவளாகவுமே சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளாள்.

பாபுவின் மேல் மோகம் கொண்டு விடும் இளம் பெண்ணின் பாத்திரம் மிகுந்த பரிதாபத்துக்குரியது. அவள் காதலை ஏற்க பாபு மறுத்து விட தற்கொலை செய்து கொள்கிறாள் அவள். அவளைக் குத்திய மோக முள் விஷ முள்ளாக அவளையே பலி கொண்டு விடுகிறது. பாபுவைக் குத்திய மோக முள் , அவனை சங்கீத சாம்ராஜியத்தின் சக்கரவர்த்தியாக முடிசூட பயணப்படுத்துகிறது.

பல சமூக அவலங்களையும் கதையின் வாயிலாக நம் கண் முன் நிறுத்துகிறார் தி.ஜா.

1.யமுனாவின் தாய் ஒரு சமீன்தாரால் வைப்பாட்டியாக்கப்பட்டதால் அன்றோ அத்துனை இழிநிலைகள் அவளுக்கும் யமுனாவுக்கும்?

2.தற்கொலை செய்து கொள்ளும் பெண் அவள் வயதுக்குச் சற்றும் பொருத்தமில்லாத கிழவனுக்கு வாழ்கைபட்டதால் தானே அவளுக்கு உலகில் வாழ விருப்பம் அழிந்தது?

மோக முள் திரைபடமாக்கப் பட்ட விதம் பற்றியும் சொல்லியாக வேண்டும். பொதுவாகத் திரையில் நாவல்கள் அத்தனை உயிரோட்டம் பெற்றுவிடுவதில்லை. மோகமுள் ஒரு விதி விலக்கு. மிகப் பிரமாதமாக படமாக்கப்பட்ட நாவல்களில் இதுவும் ஒன்று. அபிஷேக், அர்ச்சனா ஜாக்லேகர், நெடுமுடி வேணு என்று எல்லாப் பாத்திரங்களுமே தி.ஜா இவர்களை எண்ணித்தான் கதை எழுதியிருப்பார் என்று சொல்லும் அளவுக்கு தோற்றத்திலும், நடிப்பிலும் அசத்தினர். அசாதாரணமான அழகி அர்ச்சனா ஜாக்லேகர், மராத்திய பெண்ணுக்கும் தஞ்சாவூராருக்கும் பிறந்த யமுனாவுக்கு சரியான தேர்வு, பிள்ளைமை மாறாத முகமும் ஒரு பாடகனுக்கு வேண்டிய அமைப்புமாக அபிஷேக்கும் நல்ல பொருத்தம். படமும் என்றும் மறக்கவியலாத காவியம்.

தமிழின் சிறந்த நாவல்களில் ஒன்றான மோகமுள் இலக்கியவுலகுக்கு தி.ஜாவின் உன்னதமான பரிசு.

...ஷஹி..

படங்கள் மோகமுள் திரைபடத்திலிருந்து நன்றி இணையம்.

பால்ய கால சகி- வைக்கம் முஹம்மது பஷீர்

வைக்கம் முகம்மது பஷீர்: ஜனவரி 19 ஆம் தேதி கேரளா வைக்கம் தாலுகாவில் தலயோலப் பரம்பில் பிறந்தார். சுதந்திரப் போராட்ட வீரர். உஜ்ஜீவனம் எனும் வாரப் பத்திரிக்கை துவங்கினார். இந்திய அரசின் பத்மஷ்ரீ விருது, கோழிக்கோடு பல்கலைக்கழகத்தின் டி.லிட் , சம்ஸ்கார தீபம் விருது, பிரேம் நசீர் விருது, லலிதாம்பிகா அந்தர்ஜனம் விருது, முட்டத்து வர்க்கி விருது, வள்ளத்தோள் விருது, ஜித்தா அரங்கு விருது போன்ற பல்வேறு விருதுகள் பெற்றவர். 1994 ஜூலை 5 ஆம் தேதி காலமானார்.

தமிழாக்கிய குளச்சல் மு. யூசுப் : குமரி மாவட்டத்தின் குளச்சலில் பிறந்தவர். மீஸான் கற்கள், மஹ்ஷர் பெருவெளி, அழியாமுத்திரை, நளினி ஜமீலா, சப்தங்கள் ஆகிய பல நூல்களை காலச்சுவடு பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கிறது.

மனிதராய்ப் பிறந்து விட்ட எல்லோர் மனங்களிலும் ஏதோ ஓர் மூலையில் ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் பால்ய கால இனிமையான நினைவுகளைத் தட்டி, பெருத்த வாதையையும் ,அந்த வலியைக் கண்ணீரில் கரைத்துக் கொள்ள ஓர் சந்தர்ப்பத்தையும் அமைத்துத் தருகிறது பால்ய கால சகி. பெரும் பணக்காரரின் மகன் நாயகன் மஜீத். அவன் அண்டை வீட்டு ஏழைப் பெண் சுகறா. ஆண் குழந்தைகளுக்கு நம் சமூகமே உண்டாக்கிக் கொடுக்கும் ஆணாதிக்க மனப்பான்மையுடைய மஜீதின் உள்ளத்தில் தன் கள்ளங்கபடமற்ற அன்பாலும், சுய மரியாதை தொனிக்கும் பேச்சினாலும், நட்பெனும் விதை நடுகிறாள் சுகறா.

இருவரும் மாம்பழங்களுக்காக இடும் அழகான , பிள்ளைமை ததும்பும் சண்டையில் ஆரம்பிக்கிறது கதை. தன் கூரிய நகங்களால் மஜீதைப் பிறாண்டியே அவனை அரள வைத்து , ஆணாதிக்க மனோபாவத்தை மண்டியிட வைக்கிறாள் சுகறா.

பள்ளியில் கணக்குக் கைவராமல் ஒன்றும் ஒன்றும் இரண்டு என்னும் உலகளாவிய கருத்துக்கு "ஒன்றும் ஒன்றும் கொஞ்சம் பெரிய ஒன்று" என்ற தன் மாறுபட்ட சிந்தனையின் மூலம் மிகப் பெரிய சவாலை முன் வைக்கிறான் மஜீத். பரிசாக ஆசிரியரின் தணடனையையும் நண்பர்களின் கேலியையும் பெறுகிறான். ஒன்றும் ஒன்றும் கொஞ்சம் பெரிய ஒன்றாக ஏன் பார்க்கப்படக்கூடாது? என்னுடன் பயின்ற தோழனொருவன் ஆண்கள் என்ற வார்த்தையை அ அருகில் துணைக்காலெழுத்தை எழுதி ண்கள் என்று முடித்தானே பார்க்கலாம். இம்மாதிரியெல்லாம் வித்தியாசமாக, தவறு சொல்ல முடியாத, வகையில் குழந்தைகள் அல்லாமல் வேறு யார் யோசிக்க முடியும்? ஒரே மாதிரியான செக்கோட்ட சிந்தனையெல்லாம் வளர்ந்து விட்ட பின் வந்து சேரும் துயரம் அல்லவா?

குழந்தைகள் வளர்கிறார்கள், அன்பும் வளர்கிறது . இம்மாதிரி பிள்ளைமையின் வெள்ளத்தில் பிரவாகம் எடுத்து கரைபுரண்டு ஓடக் கிளம்பும் அன்பை காதல் என்று பொதுமைப்படுத்தி சொல்லி விடக் கூசுகிறதே. எம்மாதிரியான எதிர்பார்ப்பும் இல்லாத மிகப் பரிசுத்தமான அன்பல்லவா அது. பளிச்சென்ற உருவமும், வாழ்வாதாரமும் இல்லையென்றால் சராசரிக்காதல் ஓடி ஒளிந்து விடாதா?

அன்பே உருவான உ (அ)ம்மாவும், கோப ரூபியான வா (அ)ப்பாவுமாக அமைந்து விடுகிறார்கள் மஜீதுக்கு பெற்றோர். அன்பில் மட்டும் வறுமையில்லா குடும்பம் சுகறாவினுடையது. அவளுடைய அப்பா திடீரென இறக்க, அனாதையாகிறார்கள் சுகறா குடும்பத்தினர்.

கதையின் ஓட்டத்தில் மஜீத் நோய்வாய்ப்பட , எல்லோர் வாழ்விலும் நடக்கும் இளமைப்பருவத் திருவிழா தினம் நண்பர்கள் வாழ்விலும் வருகிறது.

ஆம் !!! முத்தமிட்டுக்கொள்கிறார்கள் மஜீதும் சுகறாவும். இன்னது தான் என்றே எழுதப்படாத ஓர் அன்பு ஒப்பந்தம் தீட்டி முடித்தாகிறது.

விதி வசத்தால் அப்பாவின் கோபத்தில் கலங்கி, வீட்டை வெறுத்து வெளியேறுகிறான் மஜீது. எந்தத் தகவலும் தராமல் பல ஆண்டுகளைக் கழித்து வீடு சேரும் போது அறிந்து கொள்கிறான் சுகறாவுக்கு திருமணமாகிவிட்டதை. மட்டுமல்லாமல் தன் குடும்பம் கடனில் மூழ்கிக் கிடப்பதையும், பெற்றோர் தளர்ந்து விட்டதையும் பார்த்துப் பரிதவிக்கிறான். வாழவும் ,குடும்பத்தை வாழ்விக்கவும் வழியேதும் தெரியாமல் தவித்துக் கொண்டிருக்கும் சமயத்தில் அவன் வீடு வந்து விட்டதை அறிந்து கணவன் ஊரிலிருந்து காண வருகிறாள், தன் அழகையும் ஆரோக்கியத்தையும் இழந்து பரிதாபமாகத் தோற்றமளிக்கும் சுகறா.

அதிர்கிறான் மஜீத். அதோடு அவள் கணவன் செய்யும் கொடுஞ்செயல்களையும் சுகறாவின் நிலையையும் அறிந்து ,தானே அவளை மணந்து கொள்வதாக வாக்களிக்கிறான். சம்பாதிக்க எண்ணி மீண்டும் ஊர் நீங்குகிறான் மஜீத், சுகறா அவன் இல்லத்தின் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொள்கிறாள். சென்ற இடத்தில் விபத்தில் கால்களை இழக்கிறான் மஜீத். சுகறாவோ நோய்வாய்ப்பட்டு மரணத்தைத் தழுவுகிறாள்.

அவன் தொழில் செய்ய எண்ணி கிளம்பும் சமயம் ஏதோ சொல்ல விழைவாள் சுகறா, ஆனால் அவள் நினைத்ததை சொல்லக் காலம் இடங்கொடுக்கவில்லை. அது என்னவாக இருக்கும் என்ற கேள்வியோடு முடிகிறது கதை.

மிகுந்த சோகத்தை, வாழ்வின் பக்கங்களில் ஒட்டியிருக்கும் காதல் வசனங்களைப் பிய்த்து, ரததம் ஒழுக எழுதப்பட்டிருக்கும் கதையென்றாலும், பிள்ளைப் பிராய காதலர்களின் வாழ்வை நம் உள்ளங்கள் குதூகலிக்கும் வண்ணம் எழுதியுள்ளார் ஆசிரியர். முதல் காதலும் முதல் முத்தமும் இன்னமும் எத்தனை எழுத்தாளர்கள் எழுதினாலும் தீராமல் பொழிந்து கொண்டேயிருக்கும் பெருமழையின் சிலிர்ப்புச் சாரல்.அருமையான அன்பும், நட்பும், இழையும் காதல் கைவரப்பெற்றும் விதி வசத்தால் வாழ்வில் சேர இயலாமல் பிரியும் சுகறா, மஜீதின் நிலை, இன்னம் எந்த ஒரு ஜோடிக்கும் நேராதிருக்கட்டும் என்று படிப்பவர் நெஞ்சங்களை உருவைக்கிறாரே பஷீர். வாசகர் அனைவரையும் தங்கள் வாழ்வில் நிகழ்ந்த ஏதோ ஒன்றுடன் கதையின் சம்பவங்களைத் தொடர்பு கொள்ளச் செய்வதில் தான் பெரு வெற்றி பெறுகிறார் பஷீர்.

கொஞ்சம் பெரிய ஒன்று என்று மஜீதைக் கிண்டல் செய்கிறாளே சுகறா..அதில் தொனிக்கும் சேதி.... இன்னும் எதை விடவும் அவனைத் தான் பெரிய ஒன்றாக அவள் கருதுவது தானே? தன் வானளாவிய கனவு மாளிகையின் ராஜகுமாரியாக சுகறாவைக் கற்பனை செய்கிறானே மஜீது, அதே இடம் தானே பெண்ணாய்ப் பிறந்து விட்ட ஒவ்வொருத்தியும் தன் காதலனின் நெஞ்சத்தில் அடைந்து விடத் துடிக்கும் இடம்?

பால்ய கால அன்பும் காதலும் வாய்க்கப்பெற்று ,இணையும் பாக்கியமும் பெற்றவர்கள் மட்டுமல்ல.... பிரிந்தவர்களும் பாக்கியசாலிகளே! ஆம் அவர்கள் தங்கள் வாழ்நாள் முழுமைக்குமான ரணங்களைத், தடவிக் கொடுக்கும் மயிலிறகு நினைவுகளையல்லவா தம் உள்ளங்களுக்குள் பொதிந்து வைத்திருக்கிறார்கள்?

இஸ்லாமியச் சமுதாயத்தினரின் வாழ்வு, கலாச்சாரம், அவர்களை பீடித்திருக்கும் அவலங்கலான வரதட்சிணை, ஆணாதிக்க மனப்பான்மை, பெண்களை நடத்தும் விதத்தை.. யெல்லாம் ,அதே சமூகத்தைச் சார்ந்தவர் என்ற உரிமையில் அக்கக்காக அலசியிருக்கிறார் வைக்கம் முஹம்மது பஷீர். சொல்ல விழைந்தது ஒரு காதல் கதை, அதிலும் தோல்வி அடைந்த ஒரு காதல் கதை என்றாலும் ,நம் உள்ளங்களில் ஆனந்தம், ஆச்சர்யம், வேதனை என்ற பல்வேறு உணர்வுகளைத் தூண்டி தான் எழுதியதன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்கிறார்.

...ஷஹி...

(நாவலை அறிமுகம் செய்து, புத்தகக் கண்காட்சியில் தேடி வாங்கவென பல நூல்களின் பெயர்களையும் பதிந்து உதவிய " இனியொரு விதி செய்வோம்" நண்பர் முரளிகுமாருக்கு நன்றி)